“ยันเด็นแก่กลับเป็นหนุ่มสาว…ความหมายของมันคืออะไรกัน?”
“ยังไม่พอ องค์ชายที่สิบเก้าผู้มีอายุเพียงสองขวบนั้น…ทำไมจึงกลายเป็นฮ่องเต้องค์ก่อนแห่งต้าซีได้!”
เรื่องราวที่ขัดต่อธรรมนูญมนุษย์ กระทั่งย้อนแย้งวิถีแห่งสวรรค์เช่นนี้ ทำให้ศีรษะของอวิ๋นเกอราวกับกำลังจะระเบิดสลาย
เขาลุกขึ้นยืนอย่างสะดุดล้ม เฝ้ายังไม่มีใครตรวจพบ จึงสะบัดสะบิ้งวิ่งโซซัดโซเซกลับสู่ตำหนักของตน
ณ ยามนี้ หลี่เสวียนกำลังนั่งสงบบนหมอนนั่ง ชงชาเมยไป๋อยู่หนึ่งกา
ได้ยินเสียงฝีเท้ารี่วิ่ง เขาเงยหน้ามอง แววตาอ้าวเงียบ “องค์ชายใหญ่? ท่านไม่ได้ออกไปเฝ้าถามองค์พ่อเรื่องที่ตั้งของพระขนิษฐาหรือ แต่เพราะเหตุใดสีพระพักตร์จึงเลวร้ายเช่นนี้ เกิดเรื่องใดขึ้น!”
พอถึงความว่าด้วยยวเลี่ย หัวใจของอวิ๋นเกอยิ่งถูกทิ่มแทงฉับพลัน
เขาทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว โพล้งเป็นเสียงดัง ถูกธรณีประตูสะดุดล้มลงกับพื้น
“ยวเลี่ย…ยวเลี่ยถูกขังไว้ องค์พ่อทรงบีบบังคับให้พระนางให้กำเนิดบุตร เพื่อมอบสถานะอันเหมาะสมแด่องค์พ่อ…”
“ใช่ ยังมีองค์พ่อ ท่าน…ท่านกลับยันเด็นแก่กลับเป็นหนุ่ม และยังวางแผนจะขึ้นเป็นอ๋องจินอูองค์ใหม่อีก” อวิ๋นเกอตาแลนเลื่อนลอย ปากพึมพำไม่หยุด
เห็นเขาราวกับถูกกระทบกระเทือนใหญ่หลวง หลี่เสวียนรีบคว้าถ้วยชาอุ่นขึ้นมา ราดลงบนใบหน้าของอวิ๋นเกอ
เมื่ออวิ๋นเกอฟื้นตัวได้ชั่วคราว หลี่เสวียนจึงพยุงเขาลุกขึ้น ประทับนั่งบนเก้าอันวิเชียร
“แท้จริงเกิดเรื่องใดขึ้น อย่าเพิ่งอยู่ในความร้อนรน ค่อย ๆ เล่ามา”
อวิ๋นเกอหายใจถี่ ๆ สองหน ประทับนั่งอยู่ช้านาน สีพระพักตร์จึงค่อย ๆ ฟื้นคืน
แต่มิคาดคิด เมื่อเขาอ้าปากอีกครา คำพูดที่หลั่งออกมากลับยิ่งน่าตกตะลึงยิ่งกว่า และยังโจมตีหลี่เสวียนอย่างหนักหน่วง!
ดวงตาของอวิ๋นเกอยังแดงช้ำ มองไปยังหลี่เสวียน “ท่านทูนหัว ข้าพเจ้าเพิ่งได้พบเสด็จพ่อของท่านมา!”