ดวงตาขาวโพลนของทหารผีคู่นั้นขยับเล็กน้อย แล้วศีรษะก็พยักขึ้นลงช้า ๆ อย่างว่าง่ายถึงสองครั้ง
ได้
เสี่ยวซุยอันเห็นดังนั้นตาก็สว่างวาบ!
"งั้นก็ดีเหลือเกิน! ถ้าข้าบอกให้พวกเจ้าอยู่บนภูเขาเสี่ยวอิงรอข้าไว้ พวกเจ้ายินดีหรือไม่?"
แค่ได้ยินดังนั้น ทหารผีร่างสูงเรียวผู้นั้นก็ค่อย ๆ ห้อยศีรษะลง
มุมปากซีดเซายังสังเกตเห็นริ้วลงอย่างเห็นได้ชัด เปี่ยมด้วยความรู้สึกราวถูกทอดทิ้ง
เทียนเชียงล่มสลาย
พวกเขาหลับใหลมากว่าร้อยปี
บัดนี้ยากจะพบนายใหม่สักครั้ง ย่อมปรารถนาจะติดตามเพียงผู้เดียว
เสี่ยวซุยอันสัมผัสได้ถึงอารมณ์แวววาวของอีกฝ่าย รีบโบกมืออธิบาย "เจ้าวางใจเถิด ข้ามิได้จะทอดทิ้งพวกเจ้า แต่บัดนี้ข้ามีธุระอื่นต้องกลั่นแกล้งทำ ยังเวลาไม่ให้พวกเจ้า ข้าสัญญา พอข้าจัดการเสร็จจะกลับมาจัดการเรื่องพวกเจ้าให้เป็นแน่!"
ทหารผีฟังแล้ว ดวงตาขาวหมุนเร็วสองรอบ
เสิ่นรั่วเยวียนแปลกใจยิ่งนัก ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับมองเห็นร่องรอยแห่งการครุ่นคิดบนใบหน้าของ "คนตาย"
ไม่ช้า ทหารผีก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เปี่ยมด้วยพลังราวตัดสินใจครั้งใหญ่
เสี่ยวซุยอันคลายกังวลลง "งั้นเจ้ายอมรับแล้วสินะ?"
"ดีจริง ๆ เจ้าจงนำพวกทุกคนรอข้ากลับมาที่นี่!"
ครุ่นคิดเพียงเท่านี้ นางรู้สึกว่าควรตั้งชื่อให้ทหารผีคนนี้สักชื่อ จึงจะเรียกขานได้สะดวก
ผู้นี้แม้เป็นทหารผีที่จากไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน แต่พิจารณาดูคบ้วนหน้าแล้วยังถือว่าเรียบร้อยดี ดวงตาขาวนั้นกลมมนราวลูกแมวน้อย มองนานเข้ายังดูไร้เทียมทานเป็นทุนเดิม
เมื่อมีชีวิต อายุคงไม่มาก คงราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น