พูดจบ เสี่ยวซุยอันก็เป่ากระบอกเสียงกระดูกขึ้น
เมื่อเสียงปล้องดังขึ้น หน้าต่างไม้ที่เปิดค้างอยู่ก็มีกาดำสองตัวบินผ่านเข้ามา ลงเกาะไหล่ของนาง
ยามนั้นในงานมหรรษพ
ฝูงกาทั้งปวงต่างพากันมาเฝ้าดู เสี่ยวซุยอันเชื่อมั่นว่า พวกมันต้องรู้เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอน!
ฉะนั้นเมื่อเห็นกาดำบินมาถึง เจ้าตัวเล็กก็รีบถามทันที "การระเบิดที่ตำหนักจินเฟิงอวี้ลู่ มีคนแอบลอบวางมือ พวกเจ้าช่วยบองข้อมูลให้ข้าได้หรือไม่"
กาดำทั้งสองสะบัดปีกเบา ๆ
ไม่ช้าก็ถ่ายทอดเรื่องที่ยามนั้น หวังวงศ์แอบแอบลับลับ มาเยือนที่นี่ร่วมกับมหาองครักษ์ ให้เสี่ยวซุยอันฟัง
ฟังจบ ก้อนแป้งน้อยแทบกระโดดซัดพื้น!
"แทบลืมไปเลย ยังมีคนคนนี้อยู่ เราทำไมถึงไม่นึกถึงนางเลย!"
ยวเลี่ยรีบเร่งถาม "ซุยอันน้อง ที่พูดถึงคือผู้ใด?"
"ก็คนที่น่าเกลียดน่าชังนั่นแหละ หวังวงศ์คนเดิมของพวกเจ้า!" เสี่ยวซุยอันเหยียบเท้าเล็ก ๆ แก้มแดงก่ำ ครั้งนี้โกรธจริง ๆ
นางไม่คิดว่า คนผู้นั้นจะยังหวังจะดีดตัวลุกขึ้นมาอีก
ยิ่งกว่านั้นยังโฉบเฉี่ยวเหี้ยมเกรียมเช่นนี้ ต้องรู้ไว้ว่า ยามนั้นบนตำหนักนั้น มีทั้งพี่น้องแท้ ๆ ของนางเอง และชนเผ่าร่วมสายเลือดอีกนับไม่ถ้วน!
ใบหน้ายวเลี่ยซีดขาวทันที ถอยหลังสองก้าว "เป็นพี่ราชธานีกระมัง นางไม่เหลือแม้แต่ความหวังดิ่งทางเครือญาติสักนิด คิดจะเอาชีวิตเราทั้งหมดไปหมด!"
อวิ๋นเกอบีบกำปังขา หน้าขมับปรากฏเส้นเลือดดำ เลือดในกายแทบไหลย้อนกระแส
"นางแน่แท้ว่าคิดจะให้พี่น้องของเราทั้งปวงระเบิดตายไปพร้อมกัน เช่นนั้นบัลลังก์ก็จะตกเป็นของนาง!" อวิ๋นเกอขบฟันแน่น ด่าทีละถ้อยทีละคำ
"นางไม่เห็นแก้แม้แต่สายเลือดเช่นนี้ เราก็ไม่จำเป็นต้องเมตตาน้ำใจ ตั้งแต่บัดนี้ นักโทษกู่ตั้วหลานจะไม่อยู่ในสายราชวงศ์อีกต่อไป!" อวิ๋นเกอเมื่อสะสางความโกรธแล้ว ก็ลงคำสั่งทันที "มาผู้นี้ ตรวจสอบหาที่ซ่อนของนางทั่วทั้งจินอู เมื่อพบเห็นเมื่อใด จับตัวนำมาประหารทันที!"
เสี่ยวซุยอันอูมแก้มกลมกลึง ก็อยากช่วยเหลือบ้าง นางลูบขนกาดำเบา ๆ "กลับไปบอกเพื่อน ๆ ของเจ้านะ ช่วยพวกเราตามหาหวังวงศ์ชั่วร้ายคนนั้น ห้ามปล่อยคนชั่วคนนี้ไว้"