ถ้อยคำนี้พึงจบลง หวังวงศ์แห่งจินอูก็ผละสีหน้าขาวซีด ไม่คิดเลยว่าไอ้หนูแดนฝูซางนี้ จำนางได้ตั้งแต่เมื่อใด
โทโยโตมิเชอเหรินหันกายกลับ เปิดปากตรงเข้าประเด็นทันที
"ข้าน้อยทราบว่าบัดนี้เจ้าเปรียบดังสุนัขไร้บ้าน ไม่เช่นนั้น เราละสัญญาแลกเปลี่ยนกันสักฉันใด" ดวงตาเล็กคู่นั้นดำเป็นมันวาว แฝงรอยเจ้าเล่ห์อยู่หลายประการ
หวังวงศ์แห่งจินอูลังเลชั่วขณะ "เจ้า…ต้องการแลกเปลี่ยนเช่นใด"
"ข้าน้อยยอมช่วยเจ้าแอบซ่อนกาย คุ้มครองชีวิตเจ้าไว้ แต่เบื้องหน้าคือ เจ้าต้องบอกข้าน้อยว่า เหมืองกราไฟต์ของพวกเจ้าจินอูอยู่ที่ใด และยังมี…"
คำยังไม่ทันจบ หวังวงศ์แห่งจินอูก็แหงนตากว้าง
"เจ้าคนแดนฝูซาง ยังอ้างว่าเดินทางมาเยี่ยมชมธรรมเนียมแดนดิน แท้จริงแล้ว เจ้าต้องการแร่กราไฟต์ของข้าพเจ้าจินอู!"
โทโยโตมิเชอเหรินมิได้ปกปิดอะไร บัดนี้ ฝ่ายฝูซางของพวกเขามีฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์
และได้วางแผนครองความยิ่งใหญ่เหนือยุคสมัยไว้แล้ว
ในนั้น เนื้อส่วนใหญ่ที่อ้วนที่สุด คือแดนต้าซีที่มั่งคั่งและเกรียงไกรกว่าพวกเขาสืบมา
หากแต่จะยึดต้าซีลงได้ มิใช่กิจที่จะสำเร็จได้ในเช้าวันหนึ่งเย็นหนึ่ง
พวกเขาต้องสะสมกราไฟต์และเครื่องเหล็กให้เพียงพอ ยังต้องแผ่แผน "ตัดยุ้งฉาง" ภายในแดนต้าซีอีกด้วย
หากทุกสรรพราบรื่น ช้าไม่เกิน 3 ปี ฝูซางย่อมบรรลุเป้าหมายได้!