เสี่ยวซุยอันถูกบีบแก้มจนต้องชะงัก เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็ประสพสายตาคู่ใสกระจ่างเต็มประกายของกู้เยี่ยนซานเข้าเต็มๆ
หัวใจเต้นระรื่นเป็นจังหวะเดียว นางจึงรู้ทันทีว่า เสด็จพ่อฟื้นคืนสติแล้วหรือ?
"เสด็จพ่อ ท่านเป็นท่านจริงๆ ใช่ไหม สิ่งชั่วร้ายนั้นออกจากร่างท่านไปแล้วใช่ไหม!" เสี่ยวซุยอันกลั้นเสียงเด็กเล็กที่แทบจะหลุดลอดออกมาจากลำคอ ใบหน้าน้อยยิ้มจนแดงระเรื่อ
กู้เยี่ยนซานเอื้อมนิ้วโป๊กปลายแก้มทั้งสองข้างของนาง เสียงทุ้มอ่อนหวาน "ไม่ผิด เสด็จพ่อสบายดีแล้ว"
ที่แท้ ตั้งแต่ก่อนเสด็จคืนวังในช่วงบ่าย กู้เยี่ยนซานก็ได้กลับคืนสู่จิตสำนึกของตนโดยสมบูรณ์แล้ว
แต่เพราะภายในวังยังมีผู้คอยจับตา จึงฝืนกลั้นไว้จวบจนราตรี ถึงจะบอกกล่าวกับเสี่ยวซุยอัน
ก้อนแป้งน้อยดีใจยิ่งนัก รีบพุ่งเข้าซบอ้อมแข้ง แล้วกดใบหน้าน้อยลงในอกของเขาจนมิด
"ดีจังเลยเสด็จพ่อ ฮือๆ ในที่สุดก็ได้พูดคุยกับท่านอย่างใจความเสียที!"
พูดจบ เธอก็รีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้าให้กู้เยี่ยนซานฟัง
เมื่อทราบว่าอัครผู้บงการเบื้องหลังมีอู๋เซียงเวิงร่วมอยู่ด้วย กู้เยี่ยนซานแปลกใจชั่วครู่ แล้วจึงหลั่งตาคล้ำลง บรรจงด้วยรสขมขื่นเต็มดวงตา
"ไม่คิดว่า อาจารย์จะบาดหมางกับข้าเรื่องแห่งปีก่อนถึงเพียงนี้ ถึงกับลงมือถึงขั้นเช่นนี้ ก็เพียงเพราะต้องการแก้ไข 'ความหลงทางก้าวพลาด' ในวันวานของข้างั้นหรือ!"
ก้อนแป้งน้อยฟังแล้วสะอึกสะทืน รีบยื่นมือน้อยเข้าจับมือเขา "ไม่เป็นไรเลยเสด็จพ่อ ฉันกับตำรามารมีวิธีแล้ว ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่นอน!"
กู้เยี่ยนซานโอบกอดนางแน่น นั่งลงที่ขอบที่นอน แล้วลูบหน้าผากที่เหงื่อชุ่มเล็กน้อยของนาง "ขอบคุณเจ้านัก ซุยอัน มิเช่นนั้นเสด็จพ่อก็ไม่รู้ว่าทุกสิ่งจะกลายเป็นเช่นใด"