ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องช่วยเสด็จพ่อให้รอดพ้นออกมาก่อน!
หากปล่อยให้สิ่งถ่ายแบบฝังอยู่ภายในพระวรกายของพระองค์นานเกินไป เมื่อถึงเวลานั้น ทั้งพระวรกายจะถูกควบคุมโดยสิ้นเชิง กลายเป็นเช่นพวกทหารยามผู้นั้นทั้งหมด
ชั่วไม่นาน ยามเที่ยงก็มาถึง ณ อุทยานหลวง
นางกำนัลและขันทีกว่าสิบคนล้อมรอบกู้เยี่ยนซานไว้ สายตาติดตามไม่ห่าง แม้แต่ชั่ววูบเดียวยังไม่ปล่อยเผลอ
กู้เยี่ยนซานถูกแต่งกายในฉลองพระองค์สีขาวอันสงบเรียบ นั่งบนเก้าอี้ พระเนตรเลื่อนลอยมองถ้วยชาเบื้องหน้าอย่างไร้ซึ่งวี่แววสติ
เสี่ยวซุยอันเพียงแค่คิดจะเข็นเสด็จพ่อให้ห่างออกไปเล็กน้อย
เหล่าผู้รับใช้ในวังก็รุมล้อมทันที จ้องจับผิดอยู่ไม่ห่าง “องค์หญิงทรงเสด็จไปทางไหน ทรงกระทำการใดเช่นนี้”
“องค์หญิง พระพุทธองค์ทรงพระประชวร มิอาจให้ใครแตะพระวรกายได้โดยมิชอบ”
ก้อนแป้งน้อยเข็นรถวีลแชร์ใหญ่จนใบหน้าน้อยแดงก่ำจากความเหนื่อยล้า พอได้ยินเช่นนี้ยิ่งขันอารมณ์น้อยจนอัดกลั้นอยู่ในใจ
คนมากมายเฝ้าดูเช่นนี้ เจ้าคะนองจะพาเสด็จพ่อหลบหนีออกจากวังได้อย่างไร?
ลอบบ่นอู้อี้อยู่ในใจสักพักใหญ่
เสี่ยวซุยอันแล้วจึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มจนฟันขาวกระจ่างฟันซี่เล็ก “ได้ ได้ ได้ ข้าจะไม่แตะต้อง ยังไงเสด็จพ่อก็ขยับตัวไม่ได้อยู่แล้ว จะเล่นกับข้าก็มิได้”
“งั้นพวกเจ้ามาเล่นกับข้า ได้ไหม ข้าอยากเล่นแข่งม้า!”
ว่าแล้ว เสี่ยวซุยอันก็ชี้นิ้วอ้วนกลมเรียวไปมา สุ่มเลือกเอาผู้รับใช้สักสามห้าคนที่แววตาดูเจ้าเล่ห์ที่สุด