เสี่ยวซุยอันกระพริบดวงตากลมโต จ้องแววเจ้าเล่ห์ผ่านขึ้นบนใบหน้า ไม่ช้าก็คิดแผนได้
วันล่าสัตว์นี้ ย่อมดำเนินไปสองถึงสามวันเป็นธรรมดา
กลางงานก็ต้องจัดบทเพลง การร่ายรำ หรือกิจกรรมอื่นเพื่อเพิ่มสีสันอยู่แล้ว
มิฉะนั้น สำหรับผู้ที่ไม่ลงไปในป่าก็ย่อมน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน
ก้อนแป้งน้อยยืดองอาจเล็ก ๆ แล้วจู่ ๆ ยกเสียงเด็กเล็กให้สูงขึ้น โดยตั้งใจให้ทุกคนได้ยิน "อ้าว คนที่ลงไปล่าสัตว์ในป่า ต้องใช้เวลานานกว่าจะออกมาได้นะ ให้พวกเรานั่งรอแบบนี้มันจะมีความสุขอันใด"
"ไม่เช่นนั้น พวกเราพนันอะไรสักอย่างดีไหม"
"พนันว่า อีกยามหนึ่งที่จะถึงนี้ คนแรกที่ออกจากป่า จะสวมชุดสีอะไร ล่าสัตว์ได้กี่ตัว ใช้ลูกศรไปเท่าใด เป็นอย่างไร" เสี่ยวซุยอันประคองใบหน้ากลม ๆ แล้วยังส่งสายตาเป็นเคล็ดให้ถูเฮ่อเซียวอีกด้วย
ถูเฮ่อเซียวพอได้ยินก็รับอารยะทันทีตามคาด
"ดีเลย งั้นพนันกันเลย อ้อ แต่เดิมพันนั้น คิดอะไรไว้หรือยัง"
เมื่อเป็นการพนัน เดิมพันย่อมเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจที่สุด
ก้อนแป้งน้อยหัวเราะแฉ่งหันไป ชี้ไปยังตำหนักที่อยู่ไกลโพ้น หลังคามุงกระเบื้องสีชาดชูชันโค้งงาม ดูเพียงภายนอกก็สง่างามยิ่ง
"ใครพนันชนะ ข้าในฐานะองค์หญิงจะเชิญท่านไปชมตำหนักฉงหัว ที่ประทับของเสด็จพ่อ เป็นอย่างไร"
เมื่อเสียงหวานนี้ดังออกไป
ผู้ที่ได้ยินชัด โดยเฉพาะบรรดาทูตผู้แทน ต่างมีชีวิตชีวาขึ้นทันที เงยหน้ามองมาทางนี้!