เหล่าผู้คนต่างกุมหายใจจดจ่อมองดูอยู่
มหาปุโรหิตแห่งหนานเยว่ยิ่งตื่นตระหนกหนัก เหงื่อแตกพล่านบนใบหน้า เช็ดไปสองครั้งก็ยังไม่แห้งสักที
ไม่ช้า ผู้ล่าคนแรกในที่สุดก็เผยร่างออกมาจากป่า
ผู้มาสวมชุดลำลองสั้นสีเขียวเทา
เอวสะพายธนูสั้น
หลังม้าลากมาเพียงซากเดียว คือหมาป่าอ้วนท้วนที่เลี้ยงไว้ในป่าไป๋โช่!
"ข้าได้มาซึ่งหมาป่า ใช่หมาป่าจริง ๆ ท่านขุนนางผู้นี้ วันนี้ข้าเป็นคนแรกที่ล่าหมาป่าได้หรือไม่?" ผู้นั้นน่าจะเป็นองครักษ์แห่งหรูหราน พอออกมาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ยังถามผู้รับใช้ในวังอีกด้วย
ถูเฮ่อเซียวเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ ไม่สู้เสียที่เป็นบุรุษแห่งหรูหรานของพวกเขา การเหยียดธนูล่าสัตว์ก็ยอดเยี่ยมเช่นนี้
ผู้รับใช้ในวังพยักหน้าทันควัน แล้วรีบนับลูกศรที่ปักติดอยู่บนร่างหมาป่าอย่างรวดเร็ว
"กราบทูลองค์หญิง มีเพียงสัตว์เดียว ใช้ลูกศรสี่ดอก!" ผู้รับใช้ในวังทูลรายงานอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
ไม่ว่าจะเป็นชนิดและจำนวนของสัตว์ที่ล่าได้
หรือจำนวนลูกศรที่ใช้
ต่างกับที่มหาปุโรหิตหยั่งรู้ไว้คนละฟ้าคนละดิน
ไม่มีจุดไหนตรงกันเลยแม้แต่น้อย!
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศบนตำหนักอวี้หัวก็หยุดนิ่งไปชั่วครู่
เหล่าผู้คนมองมาที่มหาปุโรหิตด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ จ้องจนเขาแทบจะแทงเท้าลงดิน ใบหน้าร้อนวูบวาบ อยากขุดอุโมงค์ลงดินสักหลุม แล้วมุดหนีกลับฝูซางไปในตอนนี้เลย!