เสี่ยวซุยอันชะงักไปโดยไม่รู้ตัว
นิ่งไปครู่หนึ่ง นางจึงเก็บสีหน้ากลับคืน "หากองค์หญิงต้องการขอบใจ เช่นนั้นก็ติดหนี้ข้าไว้ครั้งหนึ่งก็แล้วกัน ภายหน้าหากข้ามีเรื่องให้ท่านช่วย ไม่ว่าสิ่งใด ท่านล้วนตอบตกลงได้หรือไม่"
องค์หญิงชิงหลิงไม่ทันเช็ดน้ำตา ก็พยักหน้าอย่างต่อเนื่อง
"ได้ เปิ่นกงเอาบุตรชายของเปิ่นกงเป็นคำสาบาน ไม่ว่าเซียงจวินน้อยจะเอ่ยสิ่งใด ข้าจะยอมรับมันอย่างแน่นอน!"
"หากผิดคำพูด ขอให้สวรรค์ฟาดฟันลงโทษ!" องค์หญิงชิงหลิงแน่วแน่ยิ่ง
หลังจากออกจากจวนอ๋องแล้ว เสี่ยวซุยอันไม่รีบกลับจวน ขึ้นรถม้าแล้วนางก็พึมพำประโยคหนึ่ง "พี่ชายรอง พาท่านพี่ไปศาลต้าหลี่ซื่อก่อนเที่ยวหนึ่งเถิด ข้ามีเรื่องหนึ่งจะให้ท่านจางจัดการ"
เสิ่นจิ่งเจาแม้จะประหลาดใจยิ่ง แต่ก็คาดเดาได้ว่า น่าจะเกี่ยวข้องกับองค์หญิงชิงหลิง
เมื่อถึงศาลต้าหลี่ซื่อ เสี่ยวซุยอันเดินย่างสามขุมอย่างองอาจ ก็อยู่เพียงประเดี๋ยวเดียว
เสิ่นจิ่งเจาไม่รู้ว่าน้องสาวพูดสิ่งใด เห็นเพียงจางซิวออกมาส่งนาง สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสนยากจะเอ่ย ภายใต้แสงอาทิตย์ดูซีดขาวผิดปกติ
"ดีแล้ว พี่ชายรอง บัดนี้พวกเรากลับจวนกันได้แล้ว" เสี่ยวซุยอันกลับขึ้นนั่งรถม้า มีเหงื่อซึมบ้างเล็กน้อย
ฤดูร้อนค่อย ๆ ร้อนขึ้น ในตู้รถม้ามีชาดอกไม้เตรียมไว้แล้ว กลิ่นชาหอมกรุ่น
เสิ่นจิ่งเจารินใส่ถ้วยหนึ่ง และเติมน้ำผึ้ง "น้องหญิงดื่มนี่ อ้อ เจ้าไปหาท่านจางเพราะเรื่องใดหรือ"
เสี่ยวซุยอันอยากให้โอกาสองค์หญิงชิงหลิง จึงเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปที่กระบี่เปอร์เซีย "พี่ชายรอง อัญมณีสีแดงฝังดีแล้วหรือยัง"