ทว่าเมื่อเปิดจดหมายออก ซูจิ่นหานกวาดตาอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ก็ต้องตกตะลึงยิ่งนัก
"ในจดหมายว่า ทางเซ่าซีนั้น ไม่อาจสืบหาร่องรอยของท่านโหวได้เลย!"
"และบัดนี้ เซ่าซีก็ปั่นป่วนไปหมดแล้ว กบฏสังหารแม่ทัพผู้รักษาเมือง ยึดครองประตูเมืองและด่านโดยรอบ!"
"ชาวบ้านทุกข์ยากเหลือคณา หลายคนกลายเป็นผู้ลี้ภัย ต่างพากันหนีตายไปทั่ว" ซูจิ่นหานกำกระดาษจดหมายแน่น อ่านมาถึงท้าย ก็เริ่มหอบหายใจแรง
เซ่าซีวุ่นวายถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดท่านโหวจึงยังอยู่ที่นั่น จะมีภยันตรายใดหรือไม่
ยามนั้น เสี่ยวซุยอันออกมาจากเรือนเล็ก จับมือของซูจิ่นหานไว้
"ท่านแม่ ท่านอย่ากังวลไปเลย บางทีท่านพ่อไม่กลับมาตอนนี้ อาจมีธุระสำคัญยิ่งกว่าก็ได้" นางเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้น พูดอย่างจริงจัง
ซูจิ่นหานชะงักไป
แต่เมื่อคิดดู ด้วยสติปัญญาของท่านโหวแล้ว ย่อมไม่เสี่ยงภัยโดยไร้เหตุผล
เมื่อได้ยินคำปลอบประโลมจากบุตรสาวเช่นนี้ นางก็รู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง
ซูจิ่นหานอุ้มเสี่ยวซุยอันขึ้น จุ๊บแก้มน้อยของนาง "ดีแล้ว แม่ฟังเจ้า มีซุยอันของเราอยู่ข้างกาย แม่ก็ไม่กลัวสิ่งใดแล้ว"
เสี่ยวซุยอันก็โอบรอบคอซูจิ่นหาน คลอเคลียอย่างสนิทสนม "ซุยอันก็เช่นกัน มีแม่คอยอยู่เคียงข้าง ซุยอันรู้สึกดีเหลือเกิน!"
ไม่นานนัก หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน ซูจิ่นหานก็คิดจะพาเสี่ยวซุยอันไปเดินเล่นบนถนน แล้วสั่งตัดเสื้อฤดูร้อนเพิ่มอีกสองชุด
ทว่าเวลานั้น จวนขององค์หญิงชิงหลิงกลับส่งคนมาหาอย่างกะทันหัน
"องค์หญิงของข้ามีธุระด่วน ขอเชิญเซียงจวินน้อยไปที่จวนสักหน่อย!"