ไม่นาน งานเลี้ยงฉลองชัยก็เริ่มต้นขึ้น
ท่ามกลางเสียงขับร้องและดนตรีบรรเลง การแสดงฝึกม้า ระบำหน้ากากเชิดสิงโต ล้วนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนออกมาดุจมายากล
เสี่ยวซุยอันนั่งอยู่หว่างแม่กับพี่ใหญ่ มองตาไม่กระพริบ ปากน้อยเคี้ยวตุ้ยไม่หยุด “ว้าว สนุกสนาน สนุกสนาน”
และสิ่งที่จะขึ้นแสดงต่อไป ก็คือยอดฝีมือระบำกระบี่จากจวนอ๋องลั่ว ที่จะขึ้นเวทีร่ายรำ
ยามนี้ อ๋องลั่วกลับลุกขึ้นกล่าว “คนเหล่านี้ในจวนของข้า ลีลาระบำกระบี่เคยลือนามทั่วเจียงหนาน!”
“อย่างไรก็ตาม การแสดงของพวกเขา…” อ๋องลั่วเปลี่ยนจังหวะ “หลายท่านที่นั่งอยู่ล้วนเคยชมกันมาแล้ว เกรงว่าจะน่าเบื่อไปบ้าง ไม่รู้ว่ามีผู้ใดยินดีขึ้นเวที ไปประลองฝีมือกับพวกเขา เพื่อเพิ่มสีสันให้งานเลี้ยงฉลองชัยวันนี้หรือไม่”
เสิ่นจิ่งเจาได้ฟัง ก็อาสาเอง “สามารถประลองฝีมือกับยอดฝีมือได้ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เช่นนั้นให้ข้าขึ้นไปเถิด!”
แต่อ๋องลั่วหางตาใส่เขา กลับเย้ยหยันเสียงดัง “เจ้าน่ะหรือคู่ควร? ก็แค่มีวิชาไม้เด็ดดอกไม้เล็กน้อย เด็กรับใช้ในจวนของข้าสักคนยังเก่งกว่าเจ้า อย่าทำให้พระเนตรต้องแปดเปื้อนเลย!”
เสิ่นจิ่งเจาขมวดคิ้วทันที เปรียบเขากับเด็กรับใช้ นี่เจตนาเหยียดหยามอย่างนั้นหรือ?
ซูจิ่นหานกำลังจะสวนกลับ บัดนี้ เสี่ยวซุยอันกลับบีบจมูก ทำท่าราวกับจะอาเจียน
“โอ๊ย ผู้ใดกันมีกลิ่นปากเหม็นยิ่งนัก อบอวลไปไกลถึงสองลี้ ข้าจะอาเจียนแล้วหนา!”
“เดี๋ยวก่อน” เสี่ยวซุยอันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “เออ ท่านอ๋องลั่ว เมื่อครู่นี้ท่านวาจากระไรนะ?”
อ๋องลั่วกำลังจะเอ่ยปาก “ข้ากล่าวว่า…”
“มิได้การแล้ว กลิ่นเหม็นโชยมาอีกแล้ว ทุกท่านรีบปิดจมูกเถิด!” เสี่ยวซุยอันซุกศีรษะลงในอ้อมอกของซูจิ่นหาน ตะโกนเกินจริง
เมื่อเห็นดังนั้น ทุกผู้คนหัวเราะลั่น