ณ เวลานั้น เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
แต่เห็นเพียงเรือประมงที่ต้าซีโดยสารอยู่ ได้แล่นเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น
ภายใต้แสงฟ้าผ่าพร่างพราย ดวงตาของอาไซอิจินโจ้จ้องมั่นไปที่เรือลำหนึ่ง บนหัวเรือมีเด็กหญิงตัวเล็กหน้ากลมป้อมกำลังถือกระดิ่งน้อยอยู่ในมือ
ชั่วที่สายตาทั้งสี่ประสานกัน
อาไซอิจินโจ้รับรู้ได้ทันทีจนใจสั่นคลอน "ชะ...ช่างเป็นองค์หญิงน้อยแห่งต้าซีนั่นเอง"
แต่ยามนี้ อีกฝ่ายยังทรงพลานามัยดี ส่วนตนเองกลับต้องรับการสวนทางจากม่านบูชายัน จนร่างกายเสียหายยับเยิน
เสี่ยวซุยอันขมิ้นตามองชายตาเบื้องหน้าที่มีดวงตาสีทอง
"ดีเลย พบเจ้าอีกแล้วสินะ"
"จำได้ไหมว่าก่อนหน้านี้ข้าบอกเจ้าไว้ว่าอย่างไร วันนี้คือวันตายของเจ้า จงมาชดใช้บาปกรรมของเจ้าเสีย!" เสี่ยวซุยอันตะโกนดังกึกก้อง เสียงเด็กเล็กกลับทรงอำนาจราวสายธารไหลผ่า
ขณะนั้น กระสุนปืนใหญ่หมดสิ้น นายทหารและทหารต้าซีต่างตาแดงก่ำ มือกุมหอกทวน พร้อมกันกระโดดลงสู่ทะเล ไต่ขึ้นเชือกบันไดริมตาข่าย พุ่งเข้าสู่เรือรบฝูซาง
อาวุธของวนูกลายเป็นเศษทองเหลืองด้านมาแต่คราก่อน
ยามนี้พวกเขาแทบไร้ซึ่งอาวุธ จิตใจแตกกระจาย ต่างหยิบจับสิ่งใดก็ตามที่มี บ้างคว้าคันเบ็ด บ้างฉวยไม้กระดานเรือที่ถูกระเบิดขาด
กระทั่งเสาธงรบก็ถูกพวกนางหักทิ้ง เพื่อพยายามต้านทานครั้งสุดท้าย
หากสิ่งเหล่านี้จะมีฤทธิ์ต้านใด
ก่อนนาน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องอันกล้าหาญของเหล่าทหารต้าซี ศัตรูพ่ายแพ้กระเจิงกระจาย เหลือเพียงเสียงครวญคราง และเสียงกรีดร้องแหกหนี