"เสด็จพ่อ อยู่ตรงนั้น รีบไปกันเถอะ ไปกันเดี๋ยวนี้!" เสี่ยวซุยอันร้อนใจจนตัวสั่น เอียงกายไปครึ่งหนึ่ง ชี้มือไปยังประตูห้องที่ปิดสนิทด้านหลัง
กู้เยี่ยนซานก้าวข้ามความรกขรุงบนชานเรือ แลเข้าไปใกล้ แต่กลับพบว่าประตูบานนี้ถูกล็อกเอาไว้
และยังล็อกถึงสามชั้น
คือกุญแจยาวด้ามทองคำหนึ่ง กุญแจกลมเงินหนึ่ง และชั้นนอกสุดยังมีกุญแจหนักหน่วงที่หล่อจากเหล็กเสวียนอีกหนึ่ง
บนกุญแจทั้งสามยังจารึกลวดลายอันแน่นหนา ดูเหมือนจะซ่อนความลับบางสิ่งไว้
กู้เยี่ยนซานดึงดาบประจำกายที่พาดเอว หรี่ตาแน่น "กุญแจพวกนี้ดูลางเลวร้ายยิ่งนัก ข้างในแน่แท้ต้องขังสิ่งสำคัญยิ่งไว้!"
วาจาจบ เขายกมือขึ้นอย่างว่องไว ฟันดาบต่อเนื่องสามครั้ง!
เสียงดาบแทงทะลวงดุจสายฟ้าผ่านอากาศ ถูกเสียงคลื่นทะเลกลืนกลาย
ไม่ช้า กุญแจหนักทั้งสามพร้อมโซ่ตรวนก็ร่วงร่วนลงสู่พื้นทั้งหมด
กู้เยี่ยนซานยกบู๊ตเต้าเมฆขึ้น แล้วเหวี่ยงเท้าลงบนประตูห้องอย่างหนักหน่วง!
ประตูห้องนี้มีสองชั้น ชั้นนอกสร้างจากไม้โท ส่วนชั้นในเป็นเหล็กเสวียนหนาหนัก
ทันทีที่ประตูเปิดออก สิ่งที่พุ่งเข้าประสาคือ เสียงสะอื้นไห้ดังราวกับหัวใจกำลังเลือดหด!
ก้อนแป้งน้อยตกตะลึงเบิกตากว้าง เห็นว่าภายในห้องมีกลุ่มลมปราณนับไม่ถ้วน ลอยเร่ร่อนอยู่กลางอากาศ ร่ำไห้อยู่ทุกหย่อมหญ้า
กลุ่มลมปราณเหล่านี้ล้วนบริสุทธิ์ผ่องใส
แต่ถูกกองมหาพลขังไว้ในห้องเรือ
หาได้หนีรอดไม่
เสี่ยวซุยอันรีบใช้ญาณสำรวจ ยิ่งญาณลึกซึ้งเข้าไปเท่าไร หยดน้ำตาอุ่นๆ ก็ยิ่งคลอเบ้าของนางมากขึ้นเท่านั้น