"มีใครขาดอาหารไหม ขนมปัง 7 เหรียญ น้ำแร่ขวดละ 3 เหรียญ ราคามิตรภาพนะครับ ราคามิตรภาพ มาก่อนได้ก่อน"
สวีเจิ้งหลินเริ่มตะโกนเร่ขายขึ้นมากะทันหัน
แถมยังบรรจงหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งมาปูบนพื้น วางขนมปังสองชิ้นกับน้ำแร่สองขวด ดูเหมือนพ่อค้าแม่ขายริมทางจริง ๆ มีแววเข้าที ทว่าสินค้าที่วางขายนั้นออกจะน้อยไปหน่อย
เจ้าของเหมืองถ่านหินก้าวฉับ ๆ เข้ามาหาทันที "โห่ ของพวกนี้ไม่ได้ซื้อจากร้านค้าในระบบนี่นา ได้มาจากไหน ราคานี้ ไม่ขาดทุนเหรอ"
สวีเจิ้งหลินนั่งแบมืออยู่บนพื้น สีหน้าราวกับเซียนเต๋า ลอยชายกล่าวว่า "ข้ามีโชควาสนาพิเศษ ได้มาด้วยราคาแค่ไม่กี่เหรียญ พวกเราไม่ต้องเล่นลิ้นกันหรอก ถือเสียว่าทำบุญ สร้างบุญกุศลให้ตัวเอง"
สาวสวยเถียนอวี่หลินเพิ่งปะทะคารมเดือดกับคนอื่นมาเมื่อครู่ ยังรู้สึกเสียหน้าไม่หาย เดินเข้ามาแล้วเอ่ยปากแข็ง ๆ ว่า "ของพวกนี้ กินแล้วจะไม่ท้องเสียใช่ไหม"
"เชอะ! ของข้านี่ ไม่ต่างจากในระบบช้อปปิ้งมอลล์แม้แต่น้อย กลัวกินแล้วท้องเสียก็ไม่ต้องเอา"
"งั้นก็ดี" เถียนอวี่หลินเบ้ปาก พูดเร็วปรื๋อว่า "ฉันเอาขนมปังหนึ่งชิ้นกับน้ำหนึ่งขวด"
เจ้าของเหมืองถ่านหินแค่พูดชักช้าไปหน่อย ของก็หายไปครึ่งหนึ่งแล้ว จึงรีบบอกว่า "เฮ้ ฉันก็เอาด้วย"
นางแบบมีสีหน้าค่อนข้างซับซ้อน หล่อนใช้ขนมปังหนึ่งชิ้นแลกได้ 10 เหรียญ ของอีกฝ่าย 7 เหรียญ ก็ย่อมเห็นความต่างได้
และก็…
นางแบบจ้องไปที่อาหารบนผ้าห่ม ในดวงตาเผยความปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ขนมปังราคา 7 เหรียญ น้ำราคา 3 เหรียญ ใครบ้างจะไม่อยากได้
"แม่หนู เมื่อกี้บอกว่าจะแลกขนมปังไม่ใช่เหรอ เอามาให้ฉันสิ ฉันให้ 10 เหรียญ"
นางแบบชะงักไป "คุณ… ตรงนี้มีขนมปัง 7 เหรียญ…"