ทุกคนเดินเข้าไปในสวนสนุกตามลำดับ
ข้างในนอกจากสิ่งปลูกสร้างที่ดูแปลกแยกแล้ว ก็ไม่ต่างจากสวนสนุกทั่วไปเท่าไหร่
มองไปไกล ๆ จะเห็นชิงช้าสวรรค์สูงเกือบเท่าตึกยี่สิบชั้น รถไฟเหาะตีลังกาสุดหวาดเสียว ม้าหมุนแสนสง่างาม บ้านผีสิงบรรยากาศชวนขนลุก และสวนน้ำ
ที่นี่กว้างใหญ่มาก ถ้าเป็นสวนสนุกจริง ๆ คงใช้เวลาเล่นไม่หมดในวันเดียวแน่ ไม่น่าแปลกใจที่ลานจอดให้จอดได้ถึงสองวัน
สวีเจิ้งหลินเดินเข้ามาหา พลางถามด้วยความสงสัย "เมื่อกี้เธอไปงึมงำอะไรกับมันอยู่นานเลยนะ?"
ตอนที่เธอใช้ความสามารถพิเศษ คนอื่นกลับไม่ได้ยินงั้นเหรอ?
นั่นดีเลย
เจียงเว่ยหยางยกยิ้มมุมปาก ใบหน้าแทบจะกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ จึงหาข้ออ้างส่ง ๆ ไปว่า "ถามมันว่าลดราคาได้ไหมน่ะ"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ เธอนี่ตลกจริง ถึงกับไปต่อราคากับ NPC เลยเหรอ แล้วมันว่ายังไงล่ะ?"
"มันดูถูกฉัน"
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ …"
พอถึงหน้าประตูศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปอย่างรู้ใจ
แม้แต่สวีเจิ้งหลินก็ไม่เกาะติดเจียงเว่ยหยางอีก เขาดูออกว่าเจียงเว่ยหยางไม่ได้ตั้งใจจะจับกลุ่มกับเขา
การเปิดหีบสมบัตินั้นทดสอบจิตใจคนเกินไป และจนถึงตอนนี้ พวกเขายังไม่เจอสัตว์ประหลาดสักตัวเลย ระหว่างหาหีบสมบัติก็ต้องหาสัตว์ประหลาดไปด้วย การแยกย้ายกันเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด
โถงกลางมีคนมากเกินไป เจียงเว่ยหยางจึงไปที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวซ้ายสุด
ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวสร้างขึ้นด้วยโครงสร้างแบบเดือยและบากไม้ ดูคลาสสิกโบราณ ชั้นหนึ่งมีแค่สามโซน คือเคาน์เตอร์บริการ ห้องพัก และห้องน้ำ กั้นด้วยไม้และผนังกระจก