เจียงเว่ยหยางลงไปชั้นล่าง ก่อไฟต้มโจ๊กผักใบเขียวกับเนื้อบด เตาฟืนยังใช้ไม่ค่อยคล่องนัก แต่การต้มโจ๊กไม่ได้ต้องอาศัยทักษะมากมาย
เจียงเว่ยหยางกินไปชามหนึ่ง ที่เหลือเก็บไว้ในหม้อ ใช้ความร้อนจากถ่านฟืนอุ่นไว้
“ยังจะออกไปอีกหรือ?”
เสียงแหบพร่าทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง เจียงเว่ยหยางหันกลับไป
ยายจียืนอยู่ตรงประตูไม้ที่เชื่อมกับลานหลังบ้าน เพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จ ข้างขมับยังชื้นอยู่เล็กน้อย เปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงเรียบง่าย ทว่าก็ยังดูเรียบร้อยไร้ที่ติ
ไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหนแล้วที่เจียงเว่ยหยางไม่ได้เห็นใครในบ้านยามเช้า เธอพลันใจลอย ราวกับย้อนกลับไปในวัยเด็ก ตอนที่พ่อแม่ยังไม่จากไป...
เจียงเว่ยหยางชะงักไปสองวินาที ก่อนจะเผยรอยยิ้ม ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณยาย”
ยายจีชะงักไปเล็กน้อย
「ค่าความรู้สึกของยายจี +5」
“อาหารเช้าอยู่ในหม้อค่ะ” เจียงเว่ยหยางชี้ไปด้านหลัง แล้วพูดต่อ “หนูอยากออกไปดูวันศักดิ์สิทธิ์ จะระวังตัวค่ะ”
โจ๊กที่เพิ่งต้มเสร็จยังคงร้อนระอุ มีไอร้อนลอยกรุ่น ยายจีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับเข้าบ้าน
เจียงเว่ยหยางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ไม่ได้อยู่กับผู้ใหญ่มานาน เลยรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง
เจียงเว่ยหยางสวมชุดเซ็ตก็อบลิน แล้วใส่เสื้อผ้าหลวม ๆ ทับด้านนอก
คนในเมืองหลักส่วนใหญ่ริมฝีปากบาง จมูกโด่ง ดวงตาลึก สีผมมีตั้งแต่สีแฟลกซ์ไปจนถึงสีทอง ดูคล้ายคนจากแถบตะวันตกของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน
ต่อให้เป็นแม่ครัวเก่งก็ทำอาหารไม่ได้หากไม่มีวัตถุดิบ เมื่อไม่มีอุปกรณ์ เจียงเว่ยหยางจึงต้องใช้ของที่หาได้แถวนั้น แต่งหน้าให้ตัวเองด้วยขี้เถ้าถ่านกับแป้งสาลี พยายามปรับรูปลักษณ์ให้ดูเป็นชาวตะวันตกได้อย่างทุลักทุเล