รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งสาง ขอบฟ้าแต้มแสงขาวซีดบาง ๆ คล้ายท้องปลา
เจียงหนิงอานลุกจากเตียงอย่างเบามือเบาเท้า ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ลงมาข้างล่าง ในครัวลี่เหวินจิ้งกำลังยุ่งอยู่แล้ว หม้อมันเทศบนเตาเดือดปุด ๆ ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา
“แม่ หนูออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งนะ”
“ไม่กินแล้วค่ะ กำลังรีบ”
เจียงหนิงอานเดินไปถึงหน้าประตูแล้วกำลังเปลี่ยนรองเท้า พอก้มลงผูกเชือกรองเท้าก็ชะงักไป ก่อนจะหันกลับมาพูดเสริมว่า “กลางวันหนูก็ไม่กลับมากินข้าวนะคะ”
“เช้าขนาดนี้เลยเหรอ?” ลี่เหวินจิ้งยื่นหน้าออกมาจากครัว มือยังกำตะหลิวอยู่ บนผ้ากันเปื้อนมีรอยน้ำเปียกสองจุด “กินก่อนแล้วค่อยไป—”
ลี่เหวินจิ้งยังพูดไม่ทันจบ ประตูก็ปิดลงเสียแล้ว
นอกบ้าน เจียงหนิงอานหยิบซองกุญแจในกระเป๋าเป้ออกมา วันนี้มันมีขนาดเท่าไข่นกกระทา สะท้อนแสงเย็นวาบใต้แดด
เมื่อก่อนเวลาออกจากบ้าน เธอไม่ก็อาศัยรถของพี่ชาย ไม่ก็รถของพ่อ หรือไม่ก็ไปเก็บเกี่ยวกับแม่ด้วยรถเก็บเกี่ยวของตระกูลเจียง อย่างไรเสีย บนถนนสายหลักไม่ไกลจากบ้านก็มีคนในตระกูลที่ไปทางเดียวกันสัญจรไปมา ใครเห็นเธอก็ต้องชะลอรถถามว่า “อานอานจะไปไหน ให้ไปส่งไหม”
ถึงเธอจะก้มหน้ามองแต่ทางของตัวเอง ก็ไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นของคนอื่นลดลงเลย!
เพราะอย่างนั้น อัตราการใช้งานรถส่วนตัวของเธอจึงต่ำมากจริง ๆ!!
พอปลดล็อกก็มีเสียง “ฮึม” เบา ๆ ดังขึ้น รถยนต์ขนาดเล็กสีเทาเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศ เส้นสายโค้งลื่นราวกับผ่านการขัดเกลาด้วยแสงจันทร์ ลายแสงสีฟ้าอ่อนสองเส้นทอดคดเคี้ยวไปตามตัวรถ ดูคล้ายมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กที่เธอเคยเห็นในชาติก่อน แต่ประณีตกว่ากันเป็นร้อยเท่า
นี่คือของขวัญวันเกิดอายุสิบแปดปีที่เจียงมู่เฟิง พี่ชายของเธอมอบให้
“อานอานเอาแต่อุดอู้อยู่ในบ้านแบบนี้ไม่ได้ ต่อไปถ้าอยากออกไปเที่ยวก็ขับมันไปได้ทุกที่เลย”
ตอนเจียงหนิงอานขึ้นไปนั่ง เบาะยังอุ่นอยู่เล็กน้อย ราวกับมือของพี่ชายยังคอยประคองแฮนด์อยู่ข้างหลัง
แต่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กคันนี้ใช้หินพลังงาน แค่ปลดล็อกก็เริ่มสิ้นเปลืองแล้ว ตอนนี้ที่บ้านกำลังลำบาก อะไรประหยัดได้ก็ควรประหยัด อะไรควรใช้ก็ต้องใช้