ในความทรงจำ แม่ของเธอมักเก็บเมล็ดถั่วสารพัดชนิดจากโซนเก็บเกี่ยวหมายเลข 3 มีทั้งสีเหลือง สีเขียว สีแดง...
เจียงหนิงอานคิดว่าที่นี่คงเป็นแหล่งเพาะปลูกถั่วเหลืองกับถั่วเขียว
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง—
เธออาจได้รับผลตอบแทนที่ไม่คาดคิด!
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ความรู้สึก “คันยุบยิบในใจ” ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
เจียงหนิงอานถือกระเช้าใบเล็กไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างแบกจอบเล็กไว้บนบ่า ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่ออ้อมพุ่มไม้แห้งตายไปผืนหนึ่ง เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง เป็นลานกว้างที่ถูกปกคลุมด้วยใบไม้ผุหนาเตอะ
ต้องเป็นที่นี่แน่!
เธอหยุดเดิน
ความรู้สึกนั้นราวกับมีขนนกเส้นหนึ่งปัดไปมาบนใจ คันจนเธอแทบอยากพุ่งเข้าไปคุ้ยเดี๋ยวนั้น
เธอบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง หลักการเอาชีวิตรอดในป่าข้อแรกคือ ที่ที่ไม่รู้จัก ต้องใช้ไม้ลองทางก่อน
เธอล้วงไม้ยาวท่อนหนึ่งออกจากอุปกรณ์เก็บของ ก้มตัวลงแล้วค่อย ๆ เขี่ยใบไม้ผุอย่างระมัดระวัง เขี่ยซ้ายจิ้มขวา ในดินมีเพียงด้วงสองสามตัวขดตัวอยู่ นอกนั้นไม่มีอะไรเคลื่อนไหวอีก
เมื่อยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว เธอจึงย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง โยนไม้ทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นหยิบจอบเล็กขึ้นมา
เธอค่อย ๆ แซะใบไม้ผุทีละนิด ดินสีน้ำตาลเข้มที่ชื้นแต่ไม่ร่วนก็เผยออกมา กลิ่นคาวหวานเฉพาะตัวของพืชพรรณที่เน่าเปื่อยลอยเข้าจมูก
เธอใช้จอบเขี่ยดินโดยรอบอย่างระมัดระวัง แล้วขุดลึกลงไปอีกประมาณหนึ่งนิ้ว ในดินสีดำ มีสีสันที่แตกต่างจากผืนดินปรากฏเด่นชัด
ขาวอวบอิ่ม ยอดมีใบอ่อนสีเหลืองนวลสองใบ
นี่คือ—
ถั่วงอก???
เจียงหนิงอานอึ้งไปเต็ม ๆ สามวินาที จากนั้นก็นั่งยอง ๆ ลงกับพื้น เบิกตากว้างจ้องเขม็งอยู่หลายวินาที ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างไร้เสียง
เป็นถั่วงอกจริง ๆ ด้วย