พอได้เงินมา หลิงเหอก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัว ผิวของเธอขาวผ่อง พอตื่นเต้นขึ้นมาเพียงนิดเดียว สีเลือดก็ปรากฏชัด ราวกับดอกบัวที่กำลังผลิบาน
ซงชิงหรานเปิดม่านออก มองผ่านช่องแคบ ๆ เห็นหลิงเหอจ้องหน้าจอโทรศัพท์สีขาวนวล แก้มแดงระเรื่อชวนให้ใจละลาย
เป็นสีแดงระเรื่อของหญิงสาวที่กำลังตกหลุมรัก
หลิงเหอกำลังนับว่าตัวเลขยอดเงินคงเหลือมีศูนย์กี่ตัว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นซงชิงหรานจ้องเธอด้วยสีหน้าหม่นหมอง สายตาราวกับเถาวัลย์สีดำพันรัดเข้ามา หลิงเหอสั่นสะท้านไปทั้งตัว
โทรศัพท์สั่น ซงชิงหรานกดเปิดดู
เหอ: คืนให้แล้ว! ถ้ายังกล้ามองฉันแบบนั้นอีก ระวังฉันจะต่อยเอา! {โอนเงิน: 90000.00}
ทันทีที่ซงชิงหรานส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย เธอก็ได้รับเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงตัวใหญ่กลับมา
นิ้วของซงชิงหรานชะงักค้าง ในใจอึดอัดราวกับมีก้อนหินอุดอยู่
ซงชิงหรานถูกเลี้ยงดูมาในฐานะทายาทตั้งแต่เด็ก ตารางเวลาในแต่ละวันถูกแบ่งเป็นช่วง ๆ อย่างแม่นยำถึงระดับวินาที
เพื่อนที่เธอคบหาส่วนใหญ่เป็นคนประเภทที่เข้าอกเข้าใจผู้อื่น
ตามเหตุผลแล้ว แทบไม่มีใครกล้าทำสีหน้าไม่พอใจใส่ซงชิงหราน แม้แต่พ่อของเธอซึ่งเป็นประธานกลุ่มบริษัทซงคนปัจจุบันก็ยังไม่กล้า
แต่ตอนนี้คนที่ถูกทำสีหน้าไม่พอใจใส่กลับเป็นเธอ แถมอีกฝ่ายยังทำราวกับตัวเองมีเหตุผลเต็มที่ เหมือนเป็นฝ่ายถูกทำให้เจ็บช้ำน้ำใจเสียอย่างนั้น
เธอจ้องรูปหมีตัวน้อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ รูดม่านเตียงปิดลง
……
หลังจากความรู้สึกขนหัวลุกผ่านพ้นไป หลิงเหอก็รู้สึกสะใจราวกับคนธรรมดาได้เอาคืน
แต่ความสะใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน ปัญหาอีกอย่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หลังเลิกเรียนช่วงเช้า หลิงเหอขี้เกียจเดิน จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาสั่งอาหารเดลิเวอรี สั่งชานมก่อน แล้วคิดจะสั่งอาหารสวย ๆ สักชุดแบบง่าย ๆ ระหว่างเดินเอื่อย ๆ กลับหอพักก็เลือกไปด้วยอย่างตั้งอกตั้งใจ