ซวี่หมู่รับคำ “รับทราบ”
ซวี่หมู่ใจเย็นมาก ตอนถ่ายรูปยังคอยหยอกให้เธอหัวเราะด้วย
คล้ายกับพวกผู้ติดตามที่เคยวนเวียนอยู่รอบตัวหลิงเหอตอนมัธยมปลาย ค่อย ๆ ทำให้หลิงเหอเริ่มผ่อนคลายลง
จนถ่ายรูปชุดหนึ่งเสร็จ หลิงเหอถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โพสต์ลงโมเมนต์ของวีแชทอีกบัญชีหนึ่ง
เธอรีบเลือกรูปมาหลายใบ ใช้แอปแต่งภาพตัดหน้าตัวเองออกแล้วจัดเป็นตารางเก้าช่อง โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าช่างภาพมานั่งข้างเธอตั้งแต่เมื่อไร เขาชี้ไปยังรูปของหลิงเหอที่ถูกตัดจนเหลือให้เห็นเพียงส่วนร่างกาย แล้วถามอย่างสงสัยว่า
“ทำไมต้องตัดหน้าออกด้วย? หรือฉันถ่ายออกมาไม่สวย?”
น้ำเสียงฟังดูน้อยอกน้อยใจ
หลิงเหอกำลังยุ่งกับการเขียนโพสต์ จึงพูดโดยไม่เงยหน้า “ถ้าไม่ตัดออก คนอื่นจำได้ขึ้นมา คุณจะช่วยชดใช้เงินให้ฉันหรือไง?”
ทันทีที่พูดจบ หลิงเหอก็ชะงักไป แล้วรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกมา
หัวใจเธอกระตุกวูบ นิ้วสั่นจนเผลอกดส่งโพสต์ที่เพิ่งเขียนไป ทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจดูให้ดี
ที่จริงซวี่หมู่ไม่เข้าใจเลยว่าประโยคนั้นหมายความว่าอะไร
แต่หลิงเหอรู้สึกผิดจนใจไม่ดี รีบหาข้อแก้ตัวเป็นพัลวัน เดี๋ยวก็บอกว่านั่นเป็นอีกบัญชีของตัวเอง เดี๋ยวก็บอกว่าตัวเองไม่เล่นโซเชียลเลย พูดจาสับสนวกวนไปหมด
ซวี่หมู่วางเนื้อปูที่แกะเรียบร้อยลงในจานของหลิงเหอ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า