เพราะเขาเตือนขึ้นมา ฮั่วเจิงจึงนึกถึงหญิงสาวที่เอาแต่บ่นฟ้าบ่นดินอยู่ในป่าเล็ก ๆ
อยู่ใกล้กันขนาดนั้น เขาอยากทำเป็นไม่ได้ยินก็ยังไม่ได้
ช่วงท้ายเขายังได้ยินคำว่า “ท่านชายฮั่ว” อีกด้วย
ไม่ใช่ว่าเขาหลงตัวเอง แต่แซ่ฮั่วก็เป็นแซ่ที่พบไม่บ่อยอยู่แล้ว แถมแม่ลูกคู่นั้นยังพูดกันราวกับว่าพาลูกสาวมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเอ ก็เพื่อให้อีกฝ่ายคว้า “ท่านชายฮั่ว” ที่ว่าไว้ให้ได้ ประกอบกับสามีภรรยาคู่นั้นเรียกหญิงสาวว่า “เซียวเหอ”
ฮั่วเจิงไม่เชื่อว่าโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้น
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวในป่าเล็ก ๆ คนนั้นก็คือแฟนสาวที่พ่อของเขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าหามาให้
คุณชายเจ้าสำราญ? ต่อไปจะได้ดีกว่าเขาอย่างนั้นหรือ?
ฮั่วเจิงเอนพนักเก้าอี้ไปด้านหลังเล็กน้อย เสียงหัวเราะเยาะเย็นชาดังออกมาจากลำคอ
“ลืมไปแล้ว”
แผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ไม้ เสียงหวานนุ่มเจือความเอาแต่ใจของหญิงสาวราวกับกรอกเข้าหูเขาอีกครั้ง พร้อมกับผิวขาวผ่องที่เผยออกมาจากหลังลำต้นไม้เพียงนิดเดียว
ฮั่วเจิงขมวดคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดอย่างควบคุมไม่ได้ขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
ฮั่วเจิงเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้แบบนี้
ในเมื่อครอบครัวนั้นยืนกรานต่อหน้าพ่อเขาว่าไม่ต้องการเงิน งั้นก็ทำตามที่พวกเขาต้องการ
นิ้วของเขาเลื่อนไปบนหน้าจอ แล้วก็หาเลขาฮั่วเจออย่างรวดเร็ว
“เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นหนี้ อย่าเข้าไปยุ่ง”