“ที่นี่นอกจากพวกเราแล้ว จะมีคนอื่นได้ยังไง?”
เซียรุ่ยในห้องอาบน้ำรู้สึกรำคาญใจมาก กำลังจะไล่ให้อีกฝ่ายรีบไสหัวไป แต่ปลายจมูกกลับจับกลิ่นหอมคุ้นเคยที่ลอยมาตามอากาศได้อย่างว่องไว ดวงตาจึงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
เข้มข้นกว่ากลิ่นที่เขาเคยเก็บมาได้เสียอีก...
เหมือนกับ... เหมือนกับเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตอนที่สนามบาสเกตบอล เขาขอช่องทางติดต่อจากคุณหนู แต่เธอกลับไม่สบอารมณ์และไม่ยอมให้ กำหมัดผลักเขาออกไป ก่อนจะเม้มปากบอกให้เขาไสหัวไป ตอนนั้นกลิ่นหอมอุ่น ๆ ก็พุ่งเข้าใส่จมูกเขาพอดี
หัวใจพลันเต้นกระตุกอย่างรุนแรง เซียรุ่ยอดไม่ได้ที่จะทุบตัวเองสองที
“คุณหนูหลิ่ง...”
ชายหนุ่มคว้าผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่ลงมา เช็ดตัวลวก ๆ สองสามทีแล้วพันรอบเอว เส้นโค้งนูนเด่นชัดใต้ผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาว แต่เขาไม่มีแก่ใจจะสนแล้ว ดวงตาแดงก่ำน่ากลัว
เส้นเลือดปูดขึ้นตรงขมับ
จากนั้นเขาก็ก้าวยาว ๆ ออกมา กดเสียงลงต่ำอย่างที่คิดว่าอ่อนโยน
“คุณ... คุณหลิงเหอใช่ไหมครับ?”
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตูและถูกต่อยไปสองหมัดกุมใบหน้าไว้ แม้จะได้กลิ่นหอมเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้โง่เหมือนเซียรุ่ยจนลืมแม้กระทั่งสามัญสำนึก
ที่นี่คือห้องอาบน้ำชาย
คุณหนูจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
แต่เมื่อกลิ่นหอมเข้มข้นลอยมาแตะปลายจมูก ลำคอของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย
คงเป็นพวกโรคจิตเหมือนเซียรุ่ยล่ะมั้ง
แอบขโมยครีมอาบน้ำที่คุณหนูใช้ทุกวันมา
น่าขยะแขยงจริง ๆ
ไม่รู้เลยว่าครีมอาบน้ำที่คุณหนูใช้ทุกวันเป็นยี่ห้ออะไร
หอมจริง ๆ
เขาแค่ชื่นชมรสนิยมของคุณหนู คิดว่าจะไปซื้อมาใช้สักขวดเท่านั้นเอง
ไม่ได้เป็นโรคจิตน่าขยะแขยงแบบชื้นแฉะเหมือนหมอนั่นเสียหน่อย