“หลิงเหอ กระเป๋าของเธอล่ะ?”
เป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นหลิงเหอถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก แต่กลับไม่โต้ตอบทันที พวกเขาจึงมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็พบว่าตอนออกไปเธอยังสะพายกระเป๋าดับเบิลซีอยู่แท้ ๆ แต่ตอนกลับมาไหล่กลับว่างเปล่า
หลิงเหอเพิ่งสะดุ้งรู้สึกตัวขึ้นมาตอนมีคนถามถึงกระเป๋า
เธอคลำทางในความมืดแล้ววิ่งออกไปอีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังเซิ่งหนานที่เมื่อครู่ยังบ่นอยู่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเดินตามออกไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน
ไฟถนนข้างนอกยังคงกะพริบวูบวาบ แต่หลิงเหอไม่มีเวลามากลัวแล้ว
กระเป๋าใบนั้นเธอซื้อมาในราคาหกหมื่น ยังมีโทรศัพท์ของเธออีก ความลับทั้งหมดในโทรศัพท์... จะให้คนอื่นเห็นไม่ได้เด็ดขาด
ท่ามกลางความตื่นตระหนก เธอวิ่งไปที่เคาน์เตอร์ห้องอาบน้ำชาย แต่กลับพบว่าประตูล็อกจากด้านใน
“เอ่อ นักศึกษา ที่นี่ปิดแล้ว ถ้าจะอาบน้ำพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ”
รปภ. ส่องไฟฉายแล้วตะโกนเรียกเธอ
“โทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์ของฉันลืมไว้ข้างใน! รีบเปิดประตูให้ฉันหน่อย!”
“อ่า ฉันก็ไม่มีกุญแจติดตัวเสียด้วย แบบนี้ลำบากแล้วสิ”
ใบหน้าของหลิงเหอพลันซีดเผือด ลูกตาแทบจะถลนออกมา
รปภ. ขมวดคิ้ว ปลอบเธอว่า
“เอาน่า นักศึกษา อย่าร้องไห้เลย เดี๋ยวฉันโทรหาเด็กที่เข้าเวรอยู่”
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาคุยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาถามหลิงเหอ “นักศึกษา เขาบอกว่าของอยู่กับเขา แต่ตอนนี้ไม่สะดวก พรุ่งนี้จะเอามาคืนให้ แบบนี้ได้ไหม?”
หลิงเหอมีคิ้วตางดงามพริ้งเพรา เป็นคนราวกับหยกทอง แต่คำพูดคำจากลับชวนให้คนฟังแทบกระอัก
“ไม่สะดวกตรงไหน มีอะไรที่ไม่สะดวกกัน วันนี้ฉันต้องได้ของคืน! เอาที่อยู่เขามา ฉันจะไปหาเอง!”