แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มเลย
สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่เบื้องหน้า
ดวงตากลมที่หลุบลงเล็กน้อย หางตาแต้มสีชมพูระเรื่อ ใต้กระโปรงนั้น น่องขาวเรียวเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ส่วนต้นขาที่มีรอยแดงเป็นเส้นจากขอบม้านั่งก็กะพริบผ่านสายตาไปวูบหนึ่ง
นักศึกษาหนุ่มที่มีกล้ามเนื้อแต่สมองทึบจ้องจนตาค้าง
กระทั่งหลิงเหอสะบัดมือเขาออกอย่างหงุดหงิด แล้วปราดเข้าไปในแนวต้นไม้เล็ก ๆ หลังสนามบาส เขาถึงได้สติขึ้นมา วุ่นวายกันมาตั้งนาน สุดท้ายก็ยังไม่ได้แลกช่องทางติดต่อกันอยู่ดี
ทำเอาชายหนุ่มหงุดหงิดใจไปหมด
ทั้งที่เมื่อครู่เธอยังยิ้มให้เขาตั้งสามครั้ง เขานึกขัดใจตัวเองว่าทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ถึงทำให้เธอรำคาญ ได้แต่คิดว่าคราวหน้าต้องไตร่ตรองให้ดีก่อนค่อยเปิดปาก
ชายหนุ่มมองตามหลิงเหอไป จนเธอค่อย ๆ ลับสายตา จึงค่อยถอนสายตากลับมาเงียบ ๆ
ไม่ไกลนัก เพื่อนร่วมทีมที่จับตาดูทางนี้อยู่ตลอดก็กรูกันเข้ามา สีหน้าตื่นเต้นเหมือนได้ดูเรื่องสนุก
“เจ๋งว่ะเพื่อน เป็นไงบ้าง เมื่อกี้พวกแกคุยอะไรกัน?”
“หลายวันมานี้แกโดดเรียนไปลงวิชาเลือกกับเธอ แถมยังไปตามหาเธอที่ร้านกาแฟประจำอีก”