หลิงเหอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ความรักและความหวังทั้งหมดของพ่อแม่ล้วนฝากไว้ที่เธอ
หลังจากคนจากตระกูลฮั่วมารับหลิงเหอไปเรียน
พ่อแม่ที่ทำงานอยู่ในเมืองเชินเจิ้นได้รู้ว่าเธอมีเรื่องทะเลาะกับเพื่อนร่วมห้องในหอพัก เมื่อได้ยินเลขาฮั่วโทรมาบอกว่าเธอตัดรองเท้าของเพื่อนร่วมห้องที่มีราคากว่าหนึ่งแสนหยวนจนขาด แถมยังลงไม้ลงมือกับอีกฝ่าย จึงโทรมาถามเรื่องราว
แต่พอเห็นใบหน้าเปียกชื้นของลูกสาวบนหน้าจอ ก็พลันเกิดความเอ็นดูขึ้นมา
“เซียวเป่า ทำไมผอมลงแบบนี้ ที่โรงเรียนไม่ได้กินข้าวดี ๆ หรือ เงินที่พ่อกับแม่ให้ไปอย่าเอาไปซื้อกระโปรงจนหมดล่ะ”
“ต้องดื่มนมให้มาก กินเนื้อเยอะ ๆ อย่าเลือกกิน”
“กินข้าวให้อิ่มก่อน ถึงจะมีแรงเรียนหนังสือ...”
“พอแล้ว ๆ ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่ ฉันยังต้องกลับไปอ่านหนังสืออีกนะ!” หลิงเหอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
ทั้งที่ไม่เคยไปห้องสมุดเลยสักครั้ง แถมยังหลับในห้องเรียน แต่กลับพูดอย่างหนักแน่นว่าพ่อแม่ทำให้เธอเสียเวลาเรียน
พ่อแม่รักและตามใจเธออย่างมาก ทำงานในโรงงานวันละสิบชั่วโมง หลายวันก่อนยังตั้งแผงขายของในย่านที่คนพลุกพล่าน กว่าจะหาเวลาสักนิดโทรหาลูกสาวได้ก็ยากเย็น เดิมทีตั้งใจจะสอนให้เธอเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นให้ดี แต่กลับถูกหลิงเหอตวาดใส่ชุดใหญ่ ทั้งคู่จึงรีบปิดปากเงียบ
“ได้ ๆ ๆ แม่ผิดเอง ลูกสาวคนเก่งของแม่ยังต้องเรียนหนังสือ แม่จะไม่รบกวนเวลาแล้ว ให้พ่อคุยเรื่องสำคัญกับหนูนะ”
หลิงเหอกะพริบตาอย่างหงุดหงิด ขมวดคิ้วมองใบหน้าเงียบขรึมและผ่านร้อนผ่านหนาวของพ่อที่ปรากฏขึ้นแทนบนหน้าจอ
“เซียวเหอ เลขาฮั่วโทรมาบอกว่าหนูตัดรองเท้าของเพื่อน แล้วก็รังแกเพื่อนด้วย เรื่องเป็นยังไงกันแน่”
พ่อกลัวจะทำลูกสาวที่รักโมโห จึงคอยปรับน้ำเสียงและเลือกคำพูดอยู่ตลอด
“เซียวเหอ พ่อไม่ได้จะตำหนิหนูนะ เลขาฮั่วบอกว่าหนูเป็นฝ่ายลงมือก่อน แถมยังตัดของมีค่าของเขาขาด ตอนนี้พ่อกับแม่เพิ่งออกมาทำงานเช่าบ้าน ต้องจ่ายมัดจำล่วงหน้าหนึ่งเดือนกับค่าเช่าสามเดือน พอโอนเงินค่าครองชีพให้หนูแล้ว ในมือก็แทบไม่มีเงินสดเหลือเลย หนี้ที่กู้มาเพื่อให้หนูเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของเมืองก็ยังใช้ไม่หมด หนู...”