หลิงเหอลองคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าท่าทีเมื่อครู่นี้ของตัวเองดูน่าสมเพชเกินไปหน่อย เธอเป็นลูกค้ากระเป๋าหนัก วีวีไอพีตัวจริงต่างหาก ฝ่ายนั้นควรเป็นคนกลัวว่าจะเสียลูกค้ารายใหญ่แบบเธอไปไม่ใช่หรือ!
เธอจึงปรับถ้อยคำใหม่อีกครั้ง
: “ฝ่ายบริการหลังการขาย ฝ่ายบริการหลังการขาย รีบออกมาเดี๋ยวนี้ บัญชีนี้มันเป็นอะไรของนาย?”
: “รีบมาดูหน่อย ฉันกำลังจะถูกคนขุดข้อมูลแล้ว!”
: “ฉันซื้อบัญชีนี้จากนาย ถ้าฉันถูกเปิดเผยข้อมูลจริง ๆ ฉันจะไปร้องเรียนนาย! ฉันจะให้เจ้านายหักเงินเดือนนายเลย!!”
ดูท่าอีกฝ่ายคงกลัวโดนหักเงินจริง ๆ ถึงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
: “?”
: “ขอดูหน่อย”
จากนั้นบัญชีรองที่หลิงเหอเพิ่งซื้อมาใหม่ก็ถูกบีบให้ออกจากระบบ
หลิงเหอกำโทรศัพท์แน่น รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ตลอดสองวันถัดมา เธอก็ไม่ได้เข้าสู่ระบบบัญชีนั้นอีกเลย
รอให้ “ฝ่ายบริการหลังการขาย” จัดการเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน
หลังจากซงชิงหรานส่งข้อความชุดนั้นมาให้เธอ ก็ไม่ได้กลับหอพักอีกเลย ดูเหมือนจงใจหลบหน้าเธอ
แต่กลับส่งข้อความมาถามไม่หยุดว่าเธอตัดสินใจได้หรือยัง
หลิงเหออ่านแล้วก็ยิ่งงุนงง จะให้เธอตัดสินใจเรื่องอะไรกันแน่
แต่เรื่องไหนคิดไม่ออก หลิงเหอก็ไม่คิดต่อ
ตอนนี้เธอกำลังจะหาเงินมาคืนได้แล้ว ย่อมไม่มีทางทำหน้าดี ๆ ใส่ซงชิงหราน ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งก่อนอีกฝ่ายยังทำให้คนอื่นตีตัวออกห่างจากเธอ แล้วยังพูดจาเหมือนคนเสียสติใส่อีก หลิงเหอจึงคิดจริง ๆ ว่าคนคนนี้มีปัญหา