ดวงตาของชายหนุ่มดำสนิท สีหน้าเย็นชา เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แตกต่างจากนักศึกษาหนุ่มที่มักปรากฏตัวอยู่ข้างกายหลิงเหออย่างสิ้นเชิง.
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ.
เป็นเพียงการบอกกล่าวเท่านั้น.
“……”
หลิงเหอชะงัก เลือดฝาดบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา ผ่านไปครู่ใหญ่เธอจึงค่อยหาเสียงของตัวเองเจอ
“คุณพูดผิดแล้ว ฉันแซ่หลิง หลิงจากหลิงเหวินหลิงหวั่ง”
ชายหนุ่มกล่าวว่า “ไม่ผิด”
หลิงเหอขมวดคิ้ว
“ฉันรู้แล้ว”
“……”
เมื่อถูกเปิดโปงแซ่เดิมของตัวเอง หลิงเหอก็รู้สึกทั้งประหลาดใจและหวาดระแวงอยู่ชั่วขณะ
ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับหัวใจ แล้วค่อย ๆ แผ่ไปทั่วร่าง
หลิงเหอกัดฟันแน่น
“คุณรู้อะไร?”
สิ้นเสียง หลิงเหอก็รู้สึกว่าไหล่ผ่อนคลายลง มือข้างหนึ่งยกกระเป๋าของเธอขึ้นสะพาย ส่วนมือที่จับข้อมือเธอก็คลายออก ปลายนิ้วเลื่อนลงมาสอดประสานกับฝ่ามือของเธอ หลิงเหอตัวแข็งทื่อ
ซีเยว่ยิ้มบาง ๆ “พรุ่งนี้ยังต้องไปรับชุดราตรีใช่ไหม ฉันไปส่งคุณกลับ”
เขาดูโทรศัพท์ของเธอจริง ๆ ด้วย
……
“เซิ่งหนาน ทำไมกลับมาแล้วล่ะ แล้วหลิงเหอล่ะ?”
หวังเซิ่งหนานถือโทรศัพท์บอกว่าเป็นห่วงเลยออกไปดู แต่ตอนนี้กลับเดินกลับมาเพียงลำพัง
ม่านเตียงฝั่งตรงข้ามของหลิงเหอก็แง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ เช่นกัน
หวังเซิ่งหนานหลุบตาลง พลิกตัวทิ้งกายนอนลงบนเตียง ทำท่าทางเหมือนอารมณ์ไม่ดีพลางไถโทรศัพท์
“เธอ…ไปเดตน่ะ ฉันจะไปเป็นก้างขวางคอทำไม?”
เวินหรานไม่พูดอะไร
แต่หวังเซิ่งหนานกลับเหมือนเปิดเขื่อน พอเริ่มพูดแล้วก็หยุดไม่ได้
เธอเป็นห่วงความปลอดภัยของหลิงเหอเลยตามไปดู ผลคือเห็นคู่รักกำลังคลอเคลียกัน จูงมือกันเดินเล่นที่ถนนของกินเล่น