ผู้จัดการรีบรุดมาถึง พอเหลือบเห็นลูกค้าตัวเล็กที่เท้าคางทำท่าดุ สายตาก็พลันค้างไปทันที
เพราะพนักงานพาร์ตไทม์หนุ่มนักศึกษาที่เงียบขรึมบังสายตาไว้โดยไม่ตั้งใจ เขาถึงได้สติกลับมา กระแอมเบา ๆ สองครั้งแล้วถามลูกค้าว่าเกิดอะไรขึ้น
นิสัยของหลิงเหอเป็นแบบวางอำนาจเอาแต่ใจอยู่แล้ว ปกติจะหยิ่งแค่ไหนก็หยิ่งได้ จิตสำนึกเรื่องชนชั้นสูงล้นเหลือ ทั้งที่ตัวเธอเองก็เป็นลูกของแรงงานข้ามถิ่น
มือขาวเนียนตบโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะเบนสายตาที่ทอดอยู่บนตัวซีเยว่ไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ
“นายคือผู้จัดการใช่ไหม”
“เขาทำเสื้อผ้าฉันเปื้อน ชุดนี้อย่างน้อยก็เจ็ดแปดหมื่น นายว่าควรทำยังไง”
ผู้จัดการร้อนใจอยู่ไม่น้อย ร้านอาหารแห่งนี้เป็นร้านแฟรนไชส์ ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ยอดลูกค้าก็ไม่ค่อยดีนัก พอได้ฟังคำแนะนำจากเพื่อน เขาจึงจ้างหนุ่มหล่อนักศึกษามาหลายคนด้วยเงินเดือนสูง ๆ แล้วลูกค้าก็ค่อย ๆ กลับมาคึกคักขึ้นจริง ๆ
ส่วนซีเยว่คนนี้ยิ่งเป็นเหมือนป้ายโฆษณามีชีวิตของร้าน พอได้ยินว่าเกิดเรื่อง เขาก็รีบวางงานในมือแล้วมาจัดการทันที ยังไงก็เป็นนักศึกษา คงขี้อาย อย่าให้ลูกค้าขุ่นเคืองเลย
ผู้จัดการเห็นซีเยว่ยังยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น ก็รีบเอาศอกกระทุ้งเอวเขาจากด้านหลัง “รีบขอโทษลูกค้าเดี๋ยวนี้”
ซีเยว่เม้มปาก ก่อนจะโค้งคำนับ
พอเห็นเขาก้มหัว มุมปากของลูกค้าตัวเล็กก็ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว