ซีเยว่จ้องมองเธออย่างเงียบงัน ดวงตาแดงก่ำ
หลิงเหอโค้งมุมปากอย่างพึงพอใจ
ถึงอย่างไร ก่อนหน้านี้เธอก็เคยไปบ้านซีเยว่ และเห็นสภาพน้องสาวของเขา ได้ยินว่าช่วงก่อนซีอินเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้กำลังรอเงินเพื่อเข้ารับการผ่าตัด
ตอนนี้เขาขาดเงินจริง ๆ
เมื่อเห็นขอบตาของอีกฝ่ายแดงก่ำด้วยความอับอาย หลิงเหอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
ที่แท้ตอนซงชิงหรานมาขอเงินจากเธอ ก็รู้สึกแบบนี้นี่เอง
เดือนละสองหมื่น
อย่างน้อยเธอก็ต้องเอาวิดีโอกับรูปของเขาไปหาเงินให้ได้สองเท่า ถึงจะไม่ขาดทุน
เธอฮึมฮัมสองครั้ง กดรอยยิ้มที่มุมปากไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า
“เร็วหน่อยสิ”
ซีเยว่ไม่ขยับ ยังคงยืนอยู่หน้าโซฟา
หลิงเหอโมโหขึ้นมาอีกครั้ง “จะถอดหรือไม่ถอด ถ้าไม่ถอดก็ชดใช้เงินให้ฉันเดี๋ยวนี้ พร้อมค่าผิดสัญญา!”
สิ่งที่หลิงเหอรำคาญที่สุดคือคนที่เอาแต่พูดจาเยิ่นเย้อ ทั้งที่บนรถก็ตกลงเงื่อนไขการเลี้ยงดูเป็นคนรักกันเรียบร้อยแล้ว
แต่พอถึงเวลาจริง อีกฝ่ายกลับลังเลอยู่ตรงนั้น
แต่ถ้าปล่อยเขาไป เธอก็คงหาคนที่ใกล้เคียงกับซวี่หมู่ได้ไม่ง่ายนัก
เพื่อแผนการหาเงินของเธอ เธอจะอดทนก็แล้วกัน
“คุณพูดจริงเหรอ” ซีเยว่ถาม
หลิงเหอกอดอก “แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ”
ซีเยว่เงียบไปอีกครั้ง ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงถามว่า “เป็นเพราะเรื่องของเขากับดาราหญิง... คุณอยากทำให้เขาโกรธ... ใช่ไหม”
หลิงเหอขมวดคิ้วอย่างงุนงง
พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง ขี้เกียจจะสนใจ
หลิงเหอยิ้มเยาะในใจ ไอ้ทึ่มนี่คงโดนกระทบกระเทือนมามากจนสมองไม่ปกติแล้วสินะ
น่าสงสารจริง ๆ
แต่สีหน้าของเธอยังคงไม่เปลี่ยน “เรื่องของฉันไม่ต้องให้คุณมายุ่ง คุณแค่จำไว้ว่า คุณขายตัวให้ฉันแล้ว ฉันสั่งให้คุณทำอะไร คุณก็ต้องทำ ฉันไม่เอาเปรียบคุณหรอก นอกจากเงินเดือนละสองหมื่นตามที่ตกลงกันแล้ว ยังมีเงินพิเศษให้อีก!”