ภายในคลับแห่งหนึ่งในเมืองหวยไห่
โทรศัพท์บนโต๊ะของซงชิงหรานสั่น เธอหยิบขึ้นมา ดวงตาคู่งามพินิจมองหน้าจอ
แววตาของซงชิงหรานไหววูบ ลมหายใจหนักอึ้ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มค่อย ๆ มืดลง สายตาเย้ายวนจับจ้องรูปถ่ายที่หลิงเหอส่งมาแน่นิ่ง ไล่จากหัวเข่าที่ฟกช้ำลงไปทีละนิ้ว กวาดมองขาเรียวยาวขาวนวลของหลิงเหอ ก่อนหยุดที่ข้อเท้าผอมบาง แค่ใช้มือข้างเดียวเธอก็ควบคุมได้
ซงชิงหรานพลันนึกถึงคำพูดของหลินลู่ขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย: ถ้าซงชิงหรานเป็นผู้ชาย หลิงเหอคงพุ่งเข้าใส่แน่…
—วันนี้พาน้องสาวไปเดินเล่น น้องสาวยืนมองรองเท้าในตู้โชว์อยู่ตั้งชั่วโมง เซียวเหอรู้ว่าน้องสาวอยากได้ แต่เซียวเหอยังต้องเรียน งานพิเศษเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนสได้เดือนละแค่สามพันหยวน ฮือ ๆ~
—เมื่อสองวันก่อนพี่หวังยังเกลี้ยกล่อมให้ฉันเปิดคอร์สให้เศรษฐีนีที่มาออกกำลังกายด้วย แล้วให้ลูบซิกแพ็กด้วย สมัครสมาชิกง่ายจะตาย! แต่เซียวเหอปฏิเสธไป! ซิกแพ็กของเซียวเหอมีไว้ให้พี่สาวลูบเท่านั้น!!
—เป็นเพราะเซียวเหอไม่ได้เรื่องเอง ถึงไม่มีเงินซื้อรองเท้าให้น้องสาวสักคู่ น้องสาวถูกไฟลวกทั้งแขนและใบหน้า เหลือแค่ขาสองข้างที่ยังดี อยากได้รองเท้าสักคู่ก็เป็นแค่ความฝัน…ถ้าเซียวเหอเก่งเหมือนพี่สาว ก็คงไม่ถึงกับไม่มีเงินซื้อรองเท้าสักคู่…
—เหมือนรองเท้าแก้วของซินเดอเรลล่า พอมีมันแล้วก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ซื้อให้เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์น้องสาวสักหน่อย…
สายตาของซงชิงหรานนิ่งลง
ลองคำนวณดูดี ๆ เธอโอนเงินให้หลิงเหอไปเกือบสามแสนหยวนแล้ว
ถึงเวลาค่อย ๆ เก็บแหไปเสียที
ดังนั้น ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ซงชิงหรานไม่ได้เลือกโอนเงินให้โดยตรง เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ข้อความลงไป
…
หลิงเหอกำลังค้นหายี่ห้อกับราคาของรองเท้าส้นสูงทางอินเทอร์เน็ต จะได้ไม่ทำตัวขายหน้าตอนเข้าร้าน