“คุณบ้าไปแล้ว!”
หลิงเหออารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเขา
แต่พอเหลือบไปเห็นซงชิงหรานเดินเข้ามา ถ้ายัยนี่พูดอะไรโง่ ๆ ออกมาล่ะก็...
หลิงเหอรีบกัดริมฝีปากข่มโทสะลง แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซงชิงหรานกับฮั่วเจิงแค่รู้จักกันผิวเผิน เธอมองหลิงเหอแล้วถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า
“หลิงเหอ คนนี้คือ...พี่ชายเหรอ?”
ที่จริงเธอได้ยินคำพูดของฮั่วเทียนหรงเมื่อครู่ทั้งหมด ลูกสาวบุญธรรมของฮั่วเทียนหรง แต่กลับไปหลอกลวงคนทางอินเทอร์เน็ต...
หลิงเหอเม้มปาก “เป็นลูกชายของคุณอาฮั่ว เราไม่สนิทกัน”
หลิงเหอตั้งใจปัดความเกี่ยวข้องให้พ้นตัว
แต่ฮั่วเจิงกลับเออออตามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หลิงเหอถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าคิดไม่ถึงว่าฮั่วเจิงจะพูดต่อว่า “เพิ่งรู้จักกันเมื่อคืนวันที่ 20”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนลง
“เป็นความผิดของผมเอง”
“ผมจะค่อย ๆ ทำให้เซียวเหอคุ้นเคยกับผมให้ได้”
แก้มของหลิงเหอแดงขึ้นมาทันที เธอจ้องฮั่วเจิงเขม็งอย่างดุดัน
ซงชิงหรานคงฟังไม่เข้าใจ เงยหน้ามองฮั่วเจิงตรง ๆ