หัวใจของหลิงเหอกระตุกวูบ แผ่นหลังเย็นวาบ เสียงหึ่ง ๆ ดังอื้ออึงอยู่ในหู
ตอนแรกเพราะรู้ว่าโจวเหยียนชิงอยู่ต่างประเทศเดือนหนึ่งตั้งยี่สิบกว่าวัน เธอถึงได้กล้าพูดอย่างสบายใจว่าตัวเองเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเอ แถมตอนรายงานข้อมูลก็ไม่เคยปิดบังสถานที่เลย
ในสายตาเธอ โจวเหยียนชิงก็เป็นแค่ชาวต่างชาติคนหนึ่ง
ใครจะไปคิดว่า...
ใครจะไปคาดถึงว่า...
ที่แย่กว่านั้นคือคนที่ยืนอยู่ข้างเขา
คนในหมู่บ้านมีมากมาย ความลับอะไรก็ปิดไม่มิด
“พี่เซียวเหอ! พี่เซียวเหอ!”
หลิงเหอกัดเชอร์รี่ที่ลูกพี่ลูกน้องของลูกน้องป้อนเข้าปากไปหนึ่งคำ ใต้แสงแดดอุ่น ๆ เธอหลับตาพริ้มราวกับแมวขี้เกียจตัวหนึ่ง
พอได้ยินเสียง เธอก็หรี่ตาขึ้นมองคนที่เดินเข้ามาอย่างเกียจคร้าน
เป็นลูกน้องตัวน้อยที่เรียนโรงเรียนเดียวกัน ชั้นปีเดียวกัน แต่เด็กกว่าเธอสองปี
เขาวิ่งเหยาะ ๆ มาอย่างร้อนใจ แต่พอใกล้ถึงตัวหลิงเหอกลับหยุดลง
เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋ามาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พี่เซียวเหอเคยบอกว่าเกลียดผู้ชายสกปรกมอมแมมและมีกลิ่นเหงื่อที่สุด พอคิดได้ดังนั้น เขาก็หยิบโรลออนระงับเหงื่อที่พกติดตัวออกมาทาให้ทั่วบริเวณที่เพิ่งเช็ดเหงื่อไป
จากนั้นถึงค่อยขยับเข้าไปหาหลิงเหอ
“พี่เซียวเหอ หนูสืบมาได้แล้ว!”