พอได้ยินคำว่า “ท่านชายฮั่ว” สามพยางค์ หลิงเหอก็นึกถึงความฝันประหลาดนั่นขึ้นมาทันที โมโหจนหน้าแดงก่ำ
“อนาคตฉันจะทำเรื่องใหญ่โต! ทำไมฉันต้องไปสนใจเจ้าสำราญคนหนึ่งด้วย?! บางทีอนาคตเขาอาจสู้ฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ!!!”
แม่หลิงขมวดคิ้ว ถึงอย่างไรก็ยังเป็นคนบ้านนอก แม้การที่ลูกสาวมีความทะเยอทะยานจะเป็นเรื่องดี แต่แม่หลิงก็รู้สึกเสมอว่าผู้หญิงต้องดิ้นรนสร้างเนื้อสร้างตัวในอนาคตนั้นลำบากเกินไป อีกอย่าง หล่อนคลอดลูกสาวคนนี้ออกมาเอง ย่อมรู้ดีว่าลูกมีความสามารถแค่ไหน
ตอนหลิงเหอเรียนประถม นอกจากช่วงที่ลาหยุดเพราะสอบแล้ว ผลการเรียนก็ไม่เคยขยับขึ้นแม้แต่อันดับเดียว จะเป็นไปได้อย่างไรที่เพิ่งเรียนมหาวิทยาลัยได้ไม่กี่เดือน ก็หางานพาร์ตไทม์เงินเดือนสูงขนาดนี้ได้แล้ว
ดังนั้นแม่หลิงจึงอดคิดไม่ได้ว่า หลิงเหอคงติดต่อกับคุณชายของตระกูลฮั่วคนนั้นแล้ว
ก็ว่าแล้ว ลูกสาวสุดที่รักของหล่อน ใครเห็นก็ต้องชอบทั้งนั้น
ใครจะคิดว่าลูกสาวสุดที่รักจะโกรธขนาดนี้ แถมยังบอกว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านชายฮั่ว...
“ไม่คิดจะหาเงิน เอาแต่คิดเรื่องเหลวไหลพวกนี้ทั้งวัน! ต่อให้ฉันหมั้นกับท่านชายฮั่วของเธอจริง พวกเธอก็คงคิดจะไม่ออกเงินสักแดงใช่ไหม? แม้แต่สินเดิมก็ยังไม่มีปัญญาให้ น่าอายบ้างไหม?!”