หลิงเหอมองไม่เห็นสีหน้าของชายหนุ่ม มือข้างหนึ่งประคองโทรศัพท์ อีกข้างกอดกระโปรงไว้แน่น เธอกัดมุมปาก ศีรษะที่ก้มต่ำทำให้เลือดไหลย้อนขึ้นมา ขมับเริ่มตึงและมึนงงเล็กน้อย
ใช่ว่าจะปฏิเสธไม่ได้ ถ้าเธอขายกระเป๋ากับกระโปรงตัวน้อยที่มีก่อนหน้านี้ ก็พอจะรวบรวมเงินแสนมาคืนซงชิงหรานได้ แต่...
หางตาของเธอเหลือบมองตู้เสื้อผ้าของซงชิงหราน
กระโปรงสวย ๆ ที่แม้แต่งานแต่งของลูกพี่ลูกน้องเธอยังไม่มีโอกาสได้ใส่ แต่สำหรับซงชิงหรานกลับเป็นแค่ชุดใส่เล่นในชีวิตประจำวัน เธอจะไม่รู้สึกอิจฉาได้อย่างไร อีกอย่าง คนจิตประเสริฐช่วงนี้ใจกว้างกับเธอมากเสียจนทำให้เธอคิดว่าไม่ถึงสัปดาห์ก็คงรวบรวมเงินแสนได้ครบ ดังนั้นพอได้รับเงินอีกสองหมื่นในภายหลัง เธอจึงอดใจไม่ไหว รีบไปซื้อกระโปรงที่เล็งไว้นานแล้ว
ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย เป็นเพราะกระโปรงสวย ๆ มันล่อลวงเธอต่างหาก
พนักงานขายบอกว่าในร้านเหลือแค่ตัวเดียว ถ้าเธอไม่ซื้อก็จะมีคนอื่นซื้อไป
หลิงเหอเป็นคนรักหน้าตาและชอบอวด พอนึกถึงกระโปรงตัวเดียวที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครมี ซึ่งเอาไปอวดในหอพักได้ เธอก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น สมองมึนงงจนเผลอจ่ายเงินมัดจำไป
ตอนนี้ในบัญชีธนาคารของเธอเหลือเงินแค่สองพันหยวน
ส่วนเงินที่เหลือยังต้องจ่ายอีกหนึ่งแสนหยวน
เอากระเป๋ากับกระโปรงทั้งหมดของเธอไปขายก็ได้แค่หกเจ็ดหมื่นหยวน ถ้าจะคืนเงินซงชิงหราน เธอก็ต้องไปขอเงินพ่อแม่เพิ่ม
แต่ถ้าคืนเงินซงชิงหรานไปแล้ว เธอก็ซื้อกระโปรงไม่ได้สิ
พอนึกถึงพนักงานร้านตัดชุดตามสั่งจู่ ๆ มาหาเธอ แล้วถามต่อหน้าคนอื่นว่าทำไมยังไม่จ่ายเงินส่วนที่เหลือ หรือว่าในบัตรไม่มีเงินแล้ว เธอก็รู้สึกหน้าชา