หลังว่ายน้ำเสร็จ หลินลู่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว พอเห็นว่าซงชิงหรานยังไม่ออกมาสักที จึงผลักประตูเข้าไปตรง ๆ ช่างแต่งหน้ารออยู่ชั้นบนแล้ว
ทันทีที่เข้ามา ก็เห็นซงชิงหรานกอดเสื้อผ้าไว้ ดวงตาเหม่อลอย
เธอยื่นมือไปโบกตรงหน้าเพื่อนสนิท
“หรานหราน เป็นอะไรไป?”
“จ้องเสื้อผ้าอะไรอยู่เหรอ?”
“ฉันว่า...”
คำพูดของหลินลู่ชะงักไป เมื่อเหลือบเห็นแววตาเหม่อลอยของซงชิงหราน เธอก็เปลี่ยนเรื่องทันที
“อะไร เจ้าลูกไล่ที่คอยประจบเธอคนนั้นซักเสื้อผ้าจนพังอีกแล้วเหรอ?”
ก่อนหน้านี้ซงชิงหรานเคยเล่าให้ฟังนิดหน่อยว่า การที่คนคนหนึ่งช่วยอีกคนซักผ้าหมายความว่าอย่างไร ตอนนั้นเธอยังนึกว่าซงชิงหรานเริ่มรู้เรื่องรู้ราวแล้ว ที่ไหนได้ภายหลังถึงรู้ว่าเป็นผู้หญิง
ดูออกเลยว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อเสียงของตระกูลซง จึงเข้ามาประจบตั้งแต่ยังเรียนอยู่ ได้ยินว่าซักเสื้อผ้าราคาหลักแสนของซงชิงหรานพังไปตั้งหลายตัว เธอเลยบอกซงชิงหรานว่าอีกฝ่ายแค่กำลังประจบเธออยู่
ผู้หญิงธรรมดาที่อยากเข้าวงสังคม แน่นอนว่าต้องตีสนิทกับคุณหนูไฮโซตัวจริง พอถึงเวลาก็อาศัยวงสังคมของตระกูลซง หาหนุ่มเศรษฐีรุ่นสองที่พอเข้าท่าได้สักคน
เธอคิดว่าสิ่งที่พูดล้วนเป็นความจริง แต่ตอนนั้นสีหน้าของซงชิงหรานกลับหม่นลงทันที
ตอนนี้พอเห็นซงชิงหรานกอดเสื้อผ้าไว้อย่างเหม่อลอย หลินลู่ก็ยกมุมปากขึ้นอย่างขบขัน
“ฉันว่า ถ้าเธอเป็นผู้ชายล่ะก็...”
“‘นางฟ้าหอยโข่ง’ ในห้องเธอคนนั้นคงพุ่งเข้าใส่เธอแล้วล่ะ”