ซงชิงหรานปรากฏตัวขึ้น ห้องพักก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
แม้เธอยังเรียนไม่จบและยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่แวดวงสังคมอย่างเป็นทางการ แต่คนที่รู้ต่างก็เข้าใจดีว่า ของขวัญวันบรรลุนิติภาวะของซงชิงหรานคือหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ของกลุ่มบริษัทซง ซึ่งเป็นการประกาศให้ทุกคนรู้ชัด ๆ ว่าเธอคือทายาทตัวจริงของตระกูลซง
ใบหน้าของเธองดงามประณีตราวกับได้รับการแกะสลักอย่างพิถีพิถัน ยามขนตาหลุบต่ำก็ทอดเงาหนาเข้มลงมา ขับให้ไฝสีชาดใต้ตาดูเย้ายวนมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น
เดิมทีหลิงเหอยังคิดจะไปคืนดีกับซงชิงหราน พูดจาขอร้องให้เธอผ่อนผันให้อีกหนึ่งเดือน หรือไม่ก็… เบี้ยวหนี้ไปเสียเลย แต่เพิ่งเดินไปได้สองก้าวก็สังเกตเห็นสายตาของอีกสองคนในห้องพักจับจ้องมาที่พวกเธอ หวังเซิ่งหนานเบ้ปากพลางเอียงหน้าไปพูดอะไรบางอย่างกับเวินหราน
ต้องกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่แน่ ๆ!!
แล้วยังจะหน้าด้านเข้าไปใกล้ซงชิงหรานอีก
เธอหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
ถ้าไม่มีซงชิงหราน ไม่แน่ว่าลูกไล่สองคนในห้องพักนั่นอาจเป็นของเธอก็ได้ สายตาอิจฉาริษยาของคนอื่นก็คงจับจ้องมาที่เธอคนเดียว
ไม่ใช่พออยู่ใกล้ซงชิงหรานแล้ว คนอื่นก็เอาแต่มองซงชิงหรานด้วยสายตาชื่นชม
เธอรำคาญซงชิงหรานแทบตายแล้ว!!
หลิงเหอเบือนหน้าไปอีกทาง แล้วถลึงตามองเธออย่างขุ่นเคือง
พอดีกับที่สบตากัน ซงชิงหรานก็ลดสายตาลง มองเธอเงียบ ๆ แวบหนึ่ง
ลมหายใจของหลิงเหอสะดุด เธอรีบเบือนสายตาหนีทันที
เธอพองแก้มอย่างขุ่นเคือง พลางกอดกระเป๋าแบรนด์ซีที่กัดฟันซื้อมาเมื่อเดือนก่อนแน่น ไม่สนใจคำชวนของทุกคนที่ชวนไปเรียนด้วยกันเลยแม้แต่น้อย
ในโทรศัพท์มีข้อความจาก “.” ส่งมาช้าอย่างยิ่งว่า: ส่งชื่อบัญชีกับรหัสผ่านให้แล้ว
“ยัยนกยูงตัวน้อยนี่เป็นที่นิยมเหมือนกันนะ”
ทั้งสามคนนั่งอยู่ด้วยกัน หวังเซิ่งหนานเห็นหลิงเหอถูกหนุ่ม ๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง ซ้ายขวา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ยังคงฟุบหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะ จึงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเปรี้ยว ๆ อย่างอดไม่ได้
พอได้ยิน ซงชิงหรานก็ชะงักมือที่กำลังพิมพ์บนคีย์บอร์ด ราวกับในที่สุดก็หาเหตุผลได้ จึงปรายตามองไปทางนั้น
หลิงเหอตัวเล็กผอม ถูกนักศึกษาหนุ่มร่างสูงใหญ่หลายคนล้อมอยู่ตรงมุม จนแทบเห็นได้แค่ศีรษะฟู ๆ ของเธอ ปกติเธอไม่เคยแยแสผู้ชายเลยสักนิด
แต่พอเข้าเรียนกลับปล่อยให้พวกหนุ่ม ๆ นั่งอยู่รอบตัวเสียอย่างนั้น
หลิงเหอกำลังเล่นเกมปลูกพืชปะทะซอมบี้ เธอนั่งอยู่ริมผนังในห้องเรียนแบบขั้นบันได ด้านหน้าและด้านข้างมีหนุ่มร่างสูงใหญ่คอยบังไว้ ต่อให้แอบหลับอยู่ตรงนี้ อาจารย์ก็ไม่มีทางเห็น เธอกำลังเล่นเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงสายตาประหลาดที่จับจ้องมา
เธอส่ายหน้า คิดว่าช่วงนี้ตัวเองคงเล่นเกมมากเกินไปแน่ ๆ
แล้วก็ดึงความสนใจกลับไปที่เกม
กำลังถึงช่วงสำคัญ จู่ ๆ ข้อความด้านบนเกมก็เด้งขึ้นมา
ชิง: มีเวลาไปคบหา แต่ไม่มีเวลาใช้หนี้หรือ?
หลิงเหอชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะเลื่อนข้อความขึ้นไปด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะเล่นเกมต่อ
ข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง
ชิง: เธอเหลือเวลาอีกสิบวัน
เดี๋ยวนะ ยัยนี่เป็นบ้าหรือไง
พอก้มหน้าลงอีกครั้ง
ซอมบี้กินสมองของเธอไปแล้ว!!!
ตัวอักษรตัวใหญ่สว่างวาบขึ้น เสียงเอฟเฟกต์ในหูฟังดังรัวน่าสะพรึง
ชั่วขณะนั้น ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวมานานก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างชัดเจน
จะสั่งตัดของเลียนแบบไปทำไม ในห้องพักก็มีของอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง
ถึงจะเป็นของเลียนแบบก็ต้องใช้เงินเป็นหมื่น จะเสียเงินไปทำไม ขอแค่ไม่ให้ซงชิงหรานจับได้ก็พอแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะหาของรุ่นเดียวกันบนอินเทอร์เน็ตไม่เจอ แถมเจ้าของเพจคุยออนไลน์ยังทำท่าเหมือนถ้าเธอไม่ใส่ก็จะสงสัยว่ารูปของเธอเป็นรูปปลอมทั้งหมด และซงชิงหรานก็ไล่บีบเธอไม่หยุด
เธอจะคิดเรื่องต่ำช้าอย่างแอบเอาเสื้อผ้าคนอื่นมาใส่ได้ยังไง
ไม่ว่าอย่างไร ทั้งหมดก็เป็นความผิดของซงชิงหราน
—
หลิงเหอไม่เคยแอบหยิบของของคนอื่นอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้มาก่อน ตั้งแต่เด็กเธอก็เป็นที่รักของพ่อแม่ ต่อให้บ้านไม่ได้มีฐานะ พวกเขาก็ยังตามใจเธอสุด ๆ
เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนเป็นแบบที่ทันสมัยที่สุดในเมืองเล็ก ๆ แม้แต่กิ๊บติดผมบนศีรษะยังเปลี่ยนใหม่ทุกวัน
เด็กทุกคนล้วนอิจฉาเธอแทบแย่
แต่ตอนนี้เธอกลับต้องแอบขโมยเสื้อผ้าของคนอื่น
เธอเทียบกับรูปในโซเชียลของซงชิงหราน แล้วไล่ดูไปทีละชุด
ซงชิงหรานมีนิสัยออกกำลังกาย รูปร่างจึงกระชับได้สัดส่วน กล้ามเนื้อเป็นเส้นชัดเจน แถมยังสูงกว่าหลิงเหออย่างน้อยครึ่งศีรษะ
ชุดเดรสหรูหราที่ตัดเข้ารูปนั้น นอกจากช่วงอกที่แน่นคับจนดันผ้าออกมา ส่วนเอวด้านล่างกลับหลวมโคร่ง ดูเหมือนน้องสาวแอบใส่เสื้อผ้าของพี่สาว
มือเล็กขาวนุ่มขยำชายกระโปรงเนื้อผ้าหรูประณีตจนยับย่น
ดูท่าทางตื่นเต้นมากทีเดียว
โจวเหยียนชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ความคิดอยากหยอกล้อพลันผุดขึ้นในใจ จึงแสร้งถามด้วยความสงสัยว่า
“ทำไมเสื้อผ้าที่คุณใส่ดูเหมือนใหญ่ไปหนึ่งไซซ์ล่ะ ผิวก็ดูขาวขึ้นตั้งหลายระดับ แสงเปิดเผยหมดแล้วนะ”
มือข้างนั้นกำผ้าแน่นขึ้นอีก เสียงหวานราวกับมีน้ำผึ้งเคลือบ ทั้งเหนียวหนึบเหมือนมีเส้นใยชื้น ๆ ยืดออกมา
“พี่ชิงคะ เซียวเหอ… ช่วงนี้เซียวเหอกำลังลดน้ำหนักอยู่ค่ะ…”
“รูปก่อนหน้านี้… ถ่ายตอนฉันไปเที่ยวพักผ่อนค่ะ ตอนนี้ผิวขาวขึ้นแล้ว…”
ข้อนิ้วเรียวขาวเผลอกำแน่นขึ้นกว่าเดิม แม้แต่ขอบเล็บก็ยังขึ้นสีชมพู ผิวของเธอขาวเนียนเกินคาด
ถึงจะมองไม่เห็นใบหน้า แต่กลับชวนให้จินตนาการไปไกลอย่างน่าประหลาด
เขาเริ่มสนใจขึ้นมานิดหน่อย “เมื่อไรเราจะเจอกันสักครั้ง?”
ภาพสั่นไหวไปชั่วครู่ เห็นได้ชัดว่าคนอีกฝั่งตัวแข็งทื่อ เสียงเล็กลงและแผ่วเบาจนฟังไม่รู้เรื่อง
เขาไม่พอใจ “พูดให้ชัดหน่อย”
“ทำไมถึงเจอกันไม่ได้?”
“ไม่ใช่บอกว่าชอบพี่ชิงที่สุดหรอกหรือ ไม่อยากเจอพี่ชิงแล้วหรือไง?”
หลิงเหอตกใจจนสะดุ้ง ไม่สนใจความรู้สึกผิดเพียงน้อยนิดอีกต่อไป เธอแอบหยิกต้นขาตัวเอง พอเจ็บก็มีน้ำตาคลอขึ้นมาทันที ทำท่าทางน่าสงสาร น้ำเสียงแฝงเสียงสะอื้น
“พี่คะ พี่ไม่ได้หรอกค่ะ พ่อแม่ของฉันหัวโบราณมาก ถ้ารู้ว่าฉันคบออนไลน์กับคนอื่นเข้า พวกท่านต้องส่งฉันไปเข้าค่ายเลิกติดอินเทอร์เน็ตแน่ ๆ ถึงตอนนั้นพี่ชิงก็จะติดต่อเซียวเหอไม่ได้อีกแล้ว…”
เธอลอบเงยตาขึ้น ภายในขอบเขตที่มองเห็น ชายคนนั้นสวมสูทเนี้ยบ แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่หลิงเหอกลับรู้สึกได้อย่างประหลาดถึงความเย้ยหยันของเขาจากจังหวะเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นพัก ๆ
เนิ่นนาน
เนิ่นนานจนหัวใจของหลิงเหอแทบจะกระโดดออกมา ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของชายคนนั้น ตามด้วยคำพูดเสียงแหบต่ำประโยคหนึ่ง
“งั้นก็ได้”
หลิงเหอพ่นลมหายใจอุ่น ๆ ออกมา แล้วหลุบขนตายาวลง ราวกับกำลังอ่านบทพูด เธอบอกว่าทั้งหมดเป็นความผิดของตัวเอง ก่อนจะขอโทษอย่างขอไปที
จากนั้นก็ได้ยินชายคนนั้นเปลี่ยนเรื่อง
“ไม่ต้องขอโทษ”
“ฉันต้องการแค่ค่าชดเชย”
ข้อนิ้วเรียวยาวหยุดเคาะลงบนโต๊ะ และสกัดคำแก้ตัวแข็งทื่อของหลิงเหอเอาไว้ด้วย
เขาราวกับยืนยันอะไรบางอย่างได้แล้ว น้ำเสียงเย็นชาเช่นก่อนหน้ากลับคืนมาอีกครั้ง
“ถกเสื้อขึ้น”