ซวี่หมู่บ่นพึมพำอยู่ข้าง ๆ อยู่นาน กว่าจะรู้ว่าซีเยว่สวมหูฟังอยู่ จึงไม่ได้ยินเลยว่าเขาพูดอะไร
ซีเยว่ไม่เหมือนพวกเขา ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ได้ยินว่าที่บ้านยังมีน้องสาวป่วยที่กำลังรอเงินค่าผ่าตัด ชีวิตประจำวันไม่ไปเรียนก็อยู่ระหว่างทางไปทำงานพิเศษ
เขาแทบไม่เคยเข้าร่วมวงสังสรรค์ในหอพัก
แต่ก็ไม่มีใครดูแคลนเขาเพราะเรื่องนี้
เพราะเรียนสาขาคอมพิวเตอร์ หลายคนมีปัญหาเรื่องคอมพิวเตอร์ก็จะไปหาซีเยว่ อีกทั้งปกติเขายังทำโปรแกรมเล็ก ๆ ขายด้วย ได้ยินว่ายังมีธุรกิจเล็ก ๆ ในแวดวงสีเทาอยู่บ้าง แต่ทุกคนก็เข้าใจ
ช่วงเวลานี้ ปกติซีเยว่จะกลับไปทำอาหารให้น้องสาวที่ห้องเช่าข้างนอก
ยิ่งไปกว่านั้น…
“เกมนี้นายทำโปรแกรมโกงได้แล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะเล่นอีกทำไม วันนี้ไม่ไปทำอาหารให้น้องสาวหรือไง?”
ซวี่หมู่ถามขึ้นมาลอย ๆ
เดิมทีเขาอาศัยประโยคนี้เปิดเรื่อง สายตาก็กวาดผ่านหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะของซีเยว่โดยไม่รู้ตัว หวังให้อีกฝ่ายช่วยดูปัญหาบัญชีของคนที่ตนแอบชอบได้เร็วขึ้น
แต่เพียงเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ ซวี่หมู่ก็ชะงักสายตาไป
บนหน้าจอโทรศัพท์ มีข้อความจากรูปหมีตัวน้อยที่คุ้นเคยส่งเข้ามา ซวี่หมู่เผลออ่านออกเสียง
“วีสั่งทำพิเศษ…”
ซีเยว่รู้สึกได้ถึงสายตาของซวี่หมู่ จึงเก็บโทรศัพท์อย่างสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ ทว่าข้อมือกลับถูกซวี่หมู่คว้าเอาไว้
“เพิ่มเธอเมื่อไหร่?!”
“อะไรนะ?”
“ฉันถามว่านายเพิ่มเธอเมื่อไหร่?”
“พูดมา”
ซวี่หมู่จ้องซีเยว่เขม็ง ท่าทางราวกับอีกฝ่ายแย่งภรรยาของเขาไปอย่างนั้น
ซีเยว่ขมวดคิ้ว ซวี่หมู่เองก็รู้ตัวว่าทำเกินไป จึงคลายมือออก แต่สายตายังคงจับจ้องซีเยว่ไม่ยอมปล่อย