ในหน้าจอมือถือ ทั้งฉากหลังและท่าทางเหมือนกันเป๊ะ รวมถึงใบหน้าที่ถูกตัดออกไปทุกครั้ง
เห็นได้ชัดเจน
สายตาของโจวเหยียนชิงหยุดอยู่ที่โมเมนต์ของซงชิงหรานราวสองวินาที
สั้นมาก หลินลู่ไม่ทันสังเกตเลย
จากนั้นเขาก็ละสายตาไป
เห็นโจวเหยียนชิงทำท่าทีไม่รู้สึกรู้สา หลินลู่ก็เลิกคิ้ว
ความสงสัยในใจสลายไปในพริบตา
แต่ปากยังบ่นพึมพำว่าเขาไม่รู้จักของดี
โจวเหยียนชิงแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่หลินลู่พูดต่อจากนั้น
เขาวางโทรศัพท์ที่ปิดหน้าจอแล้วไว้ข้าง ๆ ก่อนหันกลับไปสนใจงาน
หลินลู่ยังคงจมอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ กำลังคิดอะไร
เมื่อกลับถึงเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของเขาในเมืองหวยไห่ ภายในห้องหนังสือกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม โจวเหยียนชิงหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งปิดไว้เพราะหลินลู่แอบมองขึ้นมา เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วแตะหน้าจอเบา ๆ
บนหน้าจอโทรศัพท์คือรูปที่ส่งผิดไปให้ซงชิงหราน แล้วเรียกคืนก่อนจะส่งใหม่อย่างชัดเจน
ไม่รู้ไปเรียนรู้มาจากไหน เผยให้เห็นแค่คาง แต่กลับดูเหมือนกำลังยั่วให้คนเข้าไปจูบ
เขาเอนหลังลึกลงไปอีกอย่างเกียจคร้านและไม่แยแส
แววตาฉายความเข้าใจอยู่เล็กน้อย
เมื่อหลายเดือนก่อน แม่ของเขาขอให้เขาหาเวลาไปคุยกับน้องชายที่อยู่ต่างประเทศให้ดี ๆ เพราะเป็นห่วงว่าน้องชายเอาแต่ขังตัวอยู่ในห้องแล้วยิ้มโง่ ๆ ทั้งวันจนสมองมีปัญหาหรือเปล่า แถมยังเอาแต่จะกลับประเทศ ไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำ กอดโทรศัพท์แล้วยิ้มไม่หยุด
ทุกการกระทำชี้ไปยังจุดประสงค์เดียวอย่างชัดเจน — น้องชายของเขากำลังคบใครอยู่
แต่ถ้าคบกับคนที่มหาวิทยาลัย แล้วทำไมถึงไม่ยอมออกจากบ้านล่ะ
เขาบินไปหาโดยตรง หลังจากคุยกันอย่างลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง น้องชายก็ยอมบอกทั้งที่หน้าบวมช้ำไปหมดว่ารู้จักกันได้อย่างไร
มีกลุ่มที่ตั้งขึ้นมาโดยเฉพาะเพื่อเล็งเป้าลูกหลานตระกูลร่ำรวย
กลุ่มที่มีสมาชิกหลายร้อยคน แต่ให้บริการคนเพียงไม่กี่คน
มองเผิน ๆ เหมือนกลุ่มแชตหาเพื่อนเล่นเกม คุยเล่น และไปเล่นเซิร์ฟบอร์ดกับสกีด้วยกัน แต่จริง ๆ แล้วเป็นแค่กลุ่มรับจ้างเอาใจระดับไฮเอนด์
เขาบอกให้น้องชายลบอีกฝ่ายทิ้ง อย่าไปข้องเกี่ยวกับคนที่มีเจตนาแอบแฝงแบบนี้ แต่น้องชายไม่ยอมฟัง
เขายึดโทรศัพท์ของน้องชายมา แต่ในนั้นก็ยังมีข้อความส่งเข้ามาทุกวันตรงเวลาหกโมงเย็น
พอทนความรำคาญไม่ไหว เขาจึงหยิบโทรศัพท์ของน้องชายขึ้นมาดูว่าผู้หญิงคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมมากแค่ไหน
สุดท้ายพออ่านประวัติแชตของทั้งคู่จนจบ ก็สรุปได้แค่สองคำว่า “พี่คะ โอนเงินหน่อย”
เขาแทบจะโมโหจนขำออกมา
กลโกงตื้นเขินขนาดนี้ น้องชายเขายังหลงเชื่อ ช่างทำให้ตระกูลโจวขายหน้าจริง ๆ
ในสายตาของคนส่วนใหญ่ โจวเหยียนชิงเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ สุภาพนุ่มนวลราวหยก มีเพียงคนที่เคยเป็นคู่แข่งกับเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเป็นสุนัขจิ้งจอกซึ่งเก่งกาจที่สุดในการเสแสร้ง ภายใต้เปลือกนอกนั้นไม่มีความอ่อนโยนอะไรเลย มีแต่การคำนวณเย็นชาและความจอมปลอม
แต่ไม่ว่าจะเป็นคนส่วนใหญ่หรือคนที่เคยเป็นศัตรูกับโจวเหยียนชิง พวกเขาต่างมีความเข้าใจตรงกันอยู่ข้อหนึ่งว่า คนอย่างโจวเหยียนชิงไม่มีทางลดตัวลงไปสนใจอะไรที่ด้อยกว่า
สายตาของโจวเหยียนชิงกลับไปหยุดอยู่ที่รูปที่หญิงสาวส่งมาอีกครั้ง
เขายกมือขึ้นประคองคางเล็กน้อย
ความคิดของเขายังคงเหมือนเดิม กลโกงนี้ต่ำชั้นจริง ๆ
แต่...
ลูกกระเดือกของเขาขยับกลืนน้ำลายเบา ๆ ขยับต้นขาอย่างแนบเนียน
แม้แต่รูปในโมเมนต์ก็ยังขโมยของคนอื่นมา แต่รูปที่ถือป้ายเขียนด้วยมือถ่ายส่งให้ดูตรงนั้นเป็นของจริง
บางทีอาจเป็นคนใกล้ตัวคุณหนูซงก็ได้
เพื่อนมหาวิทยาลัยก็ไม่แน่...
เขาพยายามขยายรูปผ่านหน้าจอโทรศัพท์ แต่กลับเผลอกดส่งการสะกิดไปแทน
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า “เซียวเหอหลับแล้ว มีเรื่องอะไรไว้คุยกันพรุ่งนี้นะ~”
เห็นได้ชัดว่าเป็นข้อความตอบกลับอัตโนมัติ
แต่เขาก็ยังพิมพ์ข้อความส่งไป
——
หลิงเหอนอนเล่นเกมเล็ก ๆ อยู่บนเตียง ข้อความจากวีแชทเด้งขึ้นมาตลอด
นิ้วชะงัก ก่อนจะปัดขึ้นไปตรง ๆ
ชิ น่ารำคาญจริง ๆ
ทำไมถึงไม่มีงานที่เธอแค่นั่งรับเงินเฉย ๆ บ้างนะ
การแจ้งเตือนสว่างขึ้นอีกครั้ง ตอนปัดขึ้นเธอกลับเผลอกดเข้าไปเสียได้
จิตเวชเงินโอนไว: หาเวลาตอนเพื่อนร่วมห้องไม่อยู่ หรือไม่ก็ออกไปเปิดห้องพักสักคืน แล้ววิดีโอคอลให้ฉันดู
หลิงเหอกลอกตา
แต่ในวินาทีถัดมา หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นพร้อมข้อความใหม่จากอีกฝ่าย
เป็นแจ้งเตือนการโอนเงินสีส้ม {โอนเงิน: 20,000.00}
จิตเวชเงินโอนไว: เห็นแล้วตอบด้วย
ดวงตาของหลิงเหอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
เธอนับจำนวนเลขศูนย์ข้างหลังโดยไม่รู้ตัวเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นสองหมื่น ไม่ใช่สองพัน
สำหรับเธอ นี่แทบจะเป็นเงินก้อนโต แม้พ่อแม่จะตามใจเธอ แต่ก็มีความสามารถจำกัด อีกทั้งยังต้องทำงานหาเงินใช้หนี้ที่เคยเอาเงินไปฝากให้เธอเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำ ค่าใช้จ่ายรายเดือนของเธอจึงมีแค่สามถึงสี่พันหยวน
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเพิ่งเข้าวงการนี้ ยังต้องซื้อข้าวของอีกหลายอย่าง
เจ้าของเพจคุยออนไลน์ที่เธอเคยตีสนิทด้วยก่อนหน้านี้ต่างซื้อกระโปรงตัวเล็ก ๆ ให้เธอ หรือไม่ก็เปลี่ยนโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ บางคนก็ส่งของไร้สาระมาให้เป็นพรวน เหมือนพวกโง่เง่าปัญญาอ่อนที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่มีราคา
มีแค่คนนี้ที่โอนเงินให้จริง ๆ
ขณะที่เธอกำลังตะลึง ข้อความจากคุณชายจิตประเสริฐก็ส่งมาอีกครั้ง ยังคงสั้นกระชับ “ใส่ชุดตัวนี้ในโมเมนต์แล้ววิดีโอคอลกับฉัน [รูปภาพ]”
……
ในเวลาเดียวกัน ภายในอพาร์ตเมนต์หรูในเมืองหวยไห่
โจวเหยียนชิงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ระหว่างเช็ดผมก็ได้รับข้อความแจ้งว่าหลิงเหอรับเงินแล้ว
มีเพียงการรับเงิน ไม่มีข้อความตอบกลับ
เขายกมุมปาก ก่อนจะหัวเราะหึออกมาอย่างมีความหมาย เป็นการแสดงความไม่พอใจต่อการกระทำของหลิงเหอล้วน ๆ
เงินสองหมื่นหยวน สำหรับเขาแล้ว ยังไม่พอจ่ายค่าอาหารมื้อหนึ่งด้วยซ้ำ
แต่รับเงินไปแล้วกลับไม่เรียกเขาว่าพี่สักคำ แม้แต่การเกาะขาใหญ่ก็ยังทำไม่เป็น
เขาจึงแตะหน้าจอเบา ๆ ตั้งใจจะลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ กับหญิงสาวที่แม้แต่รูปในโมเมนต์ก็ยังขโมยมาใช้ แถมยังมีน้ำใจบอกยี่ห้อกระโปรงให้เธอด้วย
โจวเหยียนชิงสังเกตได้อย่างเฉียบคมจากถ้อยคำเพียงไม่กี่คำและปฏิกิริยาเล็กน้อยของหญิงสาวว่า ตอนนี้เธอกำลังขาดเงินอย่างหนัก
เธอจะกัดฟันใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อกระโปรงตัวนี้ หรือจะไปยืมจากเจ้าของรูปตัวจริง หรือไม่ก็ฉวยโอกาสตอนเจ้าของรูปไม่อยู่... แอบ “ยืมมาใส่” กันนะ
นาน ๆ ทีโจวเหยียนชิงจะเกิดความคิดอยากดูเรื่องสนุกขึ้นมา นิ้วยาวเรียวเคาะที่วางแขนเก้าอี้เป็นจังหวะบ้างไม่เป็นจังหวะบ้าง
……
โทรศัพท์สั่น
โจวเหยียนชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ฉันอยากได้เงินเยอะ ๆ: ได้เลยค่ะ พี่ เวลาพี่เป็นคนกำหนดนะคะ
ฉันอยากได้เงินเยอะ ๆ: แต่เสื้อผ้าของเซียวเหอมีเยอะเกินไป ต้องใช้เวลาหาอีกหน่อยนะคะ!!
ฉันอยากได้เงินเยอะ ๆ: แล้วก็ห้ามเห็นหน้านะคะ~
ปลา...
กินเบ็ดแล้ว