เฉินเสี่ยวเฉียวคิดว่าพึ่งไล่หมาป่าไปก็มาเจอเสืออีก เธอรีบยกมือกั้นไว้ข้างหน้าเฉินจิ่งเหอ
เด็กสาวมีบาดแผลทั้งบนใบหน้าและตามตัว ใบหน้าซีดขาวถูกขมวดแน่น
“พี่ชายฉันไม่มีทางเป็นลูกเขยบ้านแน่นอน นี่มันการชิงตัวไป คุณกับคนเลวอย่างหวงหู่จะต่างกันตรงไหน!”
เฉินจิ่งหยุน วัยรุ่นตัวเล็กก็เดินกะเผลกมายืนข้างหน้าเฉินจิ่งเหอเช่นกัน ดวงตาแดงก่ำเหมือนสัตว์ที่ถูกจนมุม
“ฉันรู้จักคุณ คุณเพิ่งเสียสามี แล้วยังจะมาทำให้พี่ชายฉันแปดเปื้อน ฝันไปเถอะ!”
เฉินอาหัวสีหน้าหม่นลง
“สหายเว่ยหลานเพิ่งช่วยพวกคุณ พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง?”
พี่น้องตระกูลเฉินรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า
“แต่ก็ใช่ว่าจะฉวยโอกาสเรียกร้อง... เรียกร้องให้พี่ชายฉันมาเป็นลูกเขยบ้านนะ” เฉินเสี่ยวเฉียวกัดฟัน น้ำตาไหลริน “ถ้าต้องเป็นแบบนี้ ฉันยอมตายดีกว่า”
“หุบปาก!” พ่อของเฉินขมวดคิ้วตะโกนเบา ๆ ผมครึ่งศีรษะขาวโพลน สวมชุดซุนยัดเยียดเก่า ๆ ที่มีรอยปะ แต่ยังเห็นความสง่างามที่เคยมี
เขาก้มคำนับซูเว่ยหลานอีกครั้ง
“สหายซู คุณช่วยพวกเราขับไล่หวงหู่ไป พระคุณนี้ พวกเราตระกูลเฉินทุกคนจะจดจำไว้ในใจ คุณอยากให้เราตอบแทนยังไงก็ได้ แต่ลูกชายฉันเป็นลูกเขยบ้านไม่ได้”
แม่ของเฉินก็ตั้งสติได้ รีบยัดเงินที่หวงหู่ให้กลับไปที่มือซูเว่ยหลาน พร้อมเสียงอ้อนวอน
“เงินนี้เราไม่เอา คุณอยากได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่ เราจะพยายามหามาให้คุณ”
เฉินเสี่ยวเฉียวและเฉินจิ่งหยุนมองตากันแล้วยกมือพร้อมกัน
“ฉันพับกล่องไม้ขีดหาเงินได้”
“ฉันก็ถางที่ดินหาคะแนนแรงงานได้ คุณอย่ามาแย่งพี่ชายฉัน!”
ซูเว่ยหลานเอามือกุมขมับ ครอบครัวนี้ช่างนึกว่าเธอเป็นโจรที่หมายจะข่มขืนเอาตัวจริง ๆ