"คุณ..."
หลินเจี้ยนเวยชะงัก
เขาหมายความว่ายังไง? จะให้เธอชมเขาหรือ? ชมแล้วเรื่องใหญ่จะกลายเป็นเรื่องเล็กได้?
เธอรีบรื้อค้นคำในหัว งัดออกมาสองสามคำ: "แน่นอนว่าท่านคือ... วีรบุรุษผู้สง่างาม สูงตระหง่าน กล้าหาญชาญฉลาด สายตายาวไกล ใจกว้าง และปกป้องบ้านเมือง"
สิ้นเสียงพูด ในรถก็เงียบไปชั่วขณะ
ลี่เหย่ไม่ปริปาก เพียงมองเธอ แต่ร่างกายค่อย ๆ โน้มตัวมาข้างหน้า ใกล้เข้ามา
หลินเจี้ยนเวยใจเต้นแรง รีบยกมือปิดหน้าเสริม: "ฉันพูดจริงทั้งนั้น! วีรบุรุษอย่างพวกท่าน พวกเราต่างเคารพเลื่อมใสค่ะ!"
แต่ลี่เหย่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอนั่นเอง
เขายกมุมปาก แขนยาวเอื้อมข้ามไหล่เธอ หมุนกระจกรถด้านหลังที่มีลมรั่วขึ้น
เสียง "กึก" เบา ๆ
ลมหนาวเหน็บถูกกั้นไว้ภายนอก
กลิ่นสนหอมจาง ๆ พร้อมอุณหภูมิร่างกายของเขา แผ่ซ่านโอบล้อมหลินเจี้ยนเวย
หัวใจหลินเจี้ยนเวยเต้นผิดจังหวะ
"ลมแรง" เขานั่งกลับที่เดิม "ระวังเป็นหวัด"
หลินเจี้ยนเวยจึงวางมือลง แก้มร้อนซ่า: "ขอบคุณค่ะคุณอา"
ถ้างั้น... เขาคิดยังไงกันแน่?
จะเอาเรื่องหมวดเหม่ยหรือเปล่า?
"คุณว่า" ลี่เหย่มองกลับไปยังทิวทัศน์ยามค่ำที่เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่าง "ผมก็เหมือนกับท่านประธานลี่ เป็นคนที่ถือชื่อเสียงและหน้าตาของตระกูลลี่เหนือกว่าสิ่งใด? เพื่ออนาคต จะทำทุกวิถีทาง ใช้ทุกคนเป็นหมาก?"
ไม่ใช่หรือไง?
แน่นอนว่าหลินเจี้ยนเวยไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่ฝืนใจว่า: "ไม่นะคะ คุณอา ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?"