ร้อนตัวแล้ว ร้อนตัวแล้ว
ผู้บังคับบัญชาผู้เยือกเย็นเคร่งขรึม ยึดมั่นในจารีตคนนั้น เขาร้อนตัวแล้ว
หลี่หมิงเหลียงตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก รีบเปิดประตูรถตามเข้าไป
ขายาวของลี่เหย่ก้าวเข้าสู่ร้านอาหาร ตรงไปยังโต๊ะของหลินเจี้ยนเวยกับพวก
ร่างสูงใหญ่ระเงื้อมลงมา แสงสว่างรอบโต๊ะพลันมืดลงไปหลายส่วน
หลินเจี้ยนเวยก้มหน้ากินข้าวอยู่ รู้สึกถึงเงาทะมึนทาบลงมา เธอเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ—
“แค่กๆๆ!”
เมื่อเห็นชัดว่าใครมา ไก่บนตะเกียบของเธอร่วงลงชามข้าว ถูกข้าวสวยสำลักจนไอติดๆ กันหลายครั้ง
สายตาของลี่เหย่ตกลงบนใบหน้าแดงเรื่อของเธอ “พอจะมีที่นั่งเพิ่มสักที่ไหม”
“สหาย” เหลียงเหม่ยจวินลุกขึ้นยืน น้ำเสียงสุภาพ “ทางนั้นยังมีโต๊ะว่าง”
ลี่เหย่ไม่ขยับ สายตายังตรึงอยู่ที่หลินเจี้ยนเวย เหมือนรอคำตอบจากเธอ
หลินเจี้ยนเวยรีบกลืนข้าวในปาก
จะตกใจไปทำไม!
ก็แค่กินข้าวกับเพื่อนเท่านั้นเอง ไม่ใช่แอบไปมีชู้สักหน่อย!
แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาดำทะมึนของลี่เหย่ ในใจเธอก็ยังคงหวั่นเกรงอย่างไม่มีสาเหตุ
เหลียงเหม่ยจวินเห็นว่าลี่เหย่ไม่ยอมไปแถมยังจ้องหลินเจี้ยนเวยไม่วางตา ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที
เขาวางตะเกียบลุกขึ้นยืน ร่างตั้งตรงสง่า แม้จะเตี้ยกว่าลี่เหย่อยู่เล็กน้อย แต่พลังไม่ด้อยกว่าเลย:
“สหายคนนี้ เชิญท่านหลีกไปเถิด อย่ามารบกวนการกินข้าวของพวกเรา”
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดราวกับจะปะทะกันทุกเมื่อ
หลินเจี้ยนเวยรีบลุกขึ้น “นี่คือ...คุณอาของสามีฉัน พวกเรารู้จักกัน”
ได้ยินคำว่า “สามี” สีหน้าของเหลียงเหม่ยจวินก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด ความอ่อนโยนสุภาพเมื่อครู่มลายหายสิ้น ในแววตาเต็มไปด้วยความจับจ้องและเย็นชา