ในซอยลึก แสงจันทร์สลัวราง
เฉียวซูเหยาซบอยู่ในอ้อมกอดของลี่เหยี่ยนโจว เสียงออดอ้อนนุ่มนวล “เหยี่ยนโจว พ่อตกลงให้ฉันย้ายกลับเมืองหลวงแล้ว ต่อจากนี้เราจะได้ไม่ต้องแยกจากกันอีก”
“อืม” ลี่เหยี่ยนโจวกระชับกอด “รอให้ฉันได้รางวัลบุคคลดีเด่น เลื่อนตำแหน่งแล้ว จะรีบหย่ากับโง่นั่น แล้วแต่งกับเธอ”
เฉียวซูเหยาพยักหน้าอาย ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ท่ามกลางแสงจันทร์รำไร ลี่เหยี่ยนโจวมองใบหน้าใกล้ตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นแวววาวชุ่มน้ำ ริมฝีปากอิ่มชื้นแยกออกเล็กน้อย…
เขากลืนน้ำลาย อดไม่ไหวที่จะก้มลงไป—
“เฉียวซูเหยา!!”
ปากซอยพลันดังเปรี้ยงด้วยเสียงตวาดเกรี้ยวกราด
ฟ่านอวี้เหมย์ชูไม้คลึงแป้งขึ้นสูง หน้าดำคร่ำเครียดราวกับก้นหม้อ ในตาคล้ายจะมีไฟลุกโชน
ทั้งสองตกใจจนแทบเหาะหนี รีบปล่อยมือจากกันลนลาน
“เฉียวซูเหยา อีนังหน้าด้านไม่รู้จักอาย ยังกล้ามายั่วยวนลูกชายข้าอีก! ดูซิวันนี้ข้าจะตีเอ็งให้ตาย!”
ฟ่านอวี้เหมย์เหวี่ยงไม้คลึงแป้ง หวดใส่หัวคลุมไหล่เฉียวซูเหยาอย่างไม่ยั้ง
เฉียวซูเหยาหลบไม่ทัน โดนของแข็ง ๆ เข้าที่ไหล่และหลังสองที ปวดจนร้องเสียงหลง
ลี่เหยี่ยนโจวรีบเอาตัวเข้าไปบังคนข้างหลัง ตัวเองก็โดนไปสองแผล่บ
“แม่! อย่าตีเลย! ฟังผมอธิบายก่อน!”
“อธิบายบ้านเอ็งสิ!” ฟ่านอวี้เหมย์โมโหจนตาแดงก่ำ “วันนี้ข้าจะต้องตีอีจิ้งจอกชู้รักนี่ให้ตายให้ได้!”
เสียงเอะอะตึงตังเกินเหตุ ประตูบ้านใกล้เคียงทยอยเปิดออก มีคนชะโงกหน้ามองลอด
“อ้าว อวี้เหมย์ เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
“ดึกดื่นป่านนี้ทะเลาะอะไรกัน?”