เหอซีมารออยู่ที่ “ชายแดน” แต่เช้าตรู่
เพราะซุนฮุ่ยหนิงบอกว่าช่วงต้นเดือนจะมีผีจำนวนมากแอบหนีออกไป เป็นช่วงที่คนแน่นที่สุด ดังนั้นต่อแถวรอไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย
“เจ้านาย” ที่ซุนฮุ่ยหนิงเป็นคนเชื่อมให้เหอซีได้รู้จัก เป็นหญิงวัยกลางคนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ใช้นามแฝงว่าป้าจินเฟิ่ง
ตอนเหอซีเจอเธอครั้งแรก ก็ทวนรหัสลับอยู่หลายรอบเพื่อยืนยันตัวตนอีกฝ่าย เพราะไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่าเธอจะทำธุรกิจแบบนี้
ต่อมา ป้าจินเฟิ่งก็พาเธอมายัง “ชายแดน” ที่ว่านี้อย่างอ้อมค้อม ที่จริงแล้วมันเป็นเพียงหมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเหล่าดวงวิญญาณที่เตรียมแอบหนีออกไปมารวมตัวกันอยู่
อาณาเขตของป้าจินเฟิ่งอยู่ตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้าน มีบ้านเตี้ย ๆ อยู่ไม่กี่หลัง ก่อนเหอซีจะมาถึง ในบ้านก็มีผีมารออยู่ไม่น้อยแล้ว
ยังเหลืออีกหลายวันกว่าจะถึงต้นเดือนหน้า ป้าจินเฟิ่งกำลังยุ่งกับการหาลูกค้าใหม่และรับลูกค้าเก่าที่แอบกลับมาจากโลกคนเป็น จึงไม่มีเวลาคอยดูแลพวกเขา ได้แต่กำชับกฎสองข้อซ้ำ ๆ:
“1. อย่าไปที่อื่นในหมู่บ้าน เพราะเป็นเขตของเจ้านายคนอื่น ๆ”
“2. อย่าออกจากหมู่บ้านไปง่าย ๆ ด้วย ถ้าไม่มีเจ้านายพาไป พวกเธอจะหาทางกลับมาเองไม่เจอ”
หลังจากนั้น เหอซีก็ขดตัวอยู่ในเขตของป้าจินเฟิ่งอย่างว่าง่าย นับวันไปพลางด้วยการงอนิ้วนับไปทีละนิ้ว
ถึงจะออกไปไหนไม่ได้ แต่ผีเสื้อผีของธนาคารเทียนตี้กลับเข้ามาได้ สองวันมานี้มันมารายงานว่าเงินเข้าบัญชีให้เธอแล้ว
ครั้งแรกประมาณ 13,000 หยวน ครั้งต่อมาประมาณ 15,000 หยวน นอกจากนี้ยังมีเสื้อผ้าหน้าตาน่าเกลียดอีกหลายชุดรอให้เหอซีไปรับ
ยอดเงินแต่ละครั้งต่างกันไม่มาก แถมก็ไม่ได้เยอะ ดูท่าเฉินจี้จะจำคำเตือนของเธอในคืนนั้นขึ้นใจ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ทำตาม
ตอนแรกเหอซียังกังวลอยู่บ้างว่า ช่วงที่เธอไม่ได้ไปเข้าฝัน เฉินจี้จะเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า แต่พอเห็นเงินเข้าบัญชีทุกวัน ก็คลายใจลงได้บ้าง