“สวัสดีค่ะ ฉันอยากตรวจสอบหน่อยว่าบัญชีของฉันมีเงินโอนเข้ามาหรือเปล่า”
เหอซีวิ่งไปธนาคารเทียนตี้เพื่อตรวจสอบยอดเงินเป็นครั้งที่ยี่สิบสาม ในที่สุดก็ถูกพนักงานที่ทนเธอไม่ไหว “เชิญ” ออกมา
เหตุผลคือขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่
เหอซี: …
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า มืดครึ้มไปหมด
ท้องฟ้าในปรโลกหม่นอึมครึมอย่างนี้ตลอดทั้งปี ไม่มีการแบ่งฤดูกาลหรือแยกกลางวันกลางคืน
ในที่สุดเหอซีก็เลิกเฝ้ารอและยอมรับความจริง
เฉินจี้ยังไม่อยากมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ
เธอยังจะคาดหวังให้เขาเผาเงินมาให้ได้ยังไงกัน??
แค่ฝากฝันผิดกฎแล้วไม่ถูกจับได้ก็นับว่าบุญแล้ว!
เหอซีเอ่ยอย่างยอมจำนน “พรุ่งนี้คงต้องไปหางานทำสักอย่างแล้ว หาได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น”
ขณะเดียวกัน ที่ห้องสวีตของโรงแรม
ไลฟ์วันเกิดเริ่มขึ้นตรงเวลา
เฉินจี้นั่งอยู่หน้าอุปกรณ์เพียงลำพัง มองจำนวนคนในห้องไลฟ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาสลับมาใช้รอยยิ้มอย่างคล่องแคล่ว
ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว มุมปากยกขึ้นในองศาที่ราวกับคำนวณมาอย่างแม่นยำ เผยให้เห็นฟันบนที่ขาวเรียงสวย
รอยยิ้มสดใสชวนเยียวยาทำให้เค้าโครงใบหน้าคมคายดูอ่อนลง กลิ่นอายวัยหนุ่มแผ่ซ่านออกมา
แฟนคลับพิมพ์ข้อความเร็วเสียจนแทบมองด้วยตาเปล่าไม่ทัน ทุกคนต่างอวยพรวันเกิดให้เขา
เฉินจี้สลับพูดหลายภาษาตามประเทศของแฟนคลับ กล่าวขอบคุณไปสองสามคำ แล้วเลือกตอบความคิดเห็นอีกสองสามอัน
จากนั้นหน้าจอก็มีคำขอเชื่อมสายเด้งขึ้นมา
เป็นบัญชีใหม่ ไม่มีแม้แต่รูปโปรไฟล์ ชื่อมีแค่ตัวซีพิมพ์ใหญ่ตัวเดียว
เฉินจี้ไม่รู้ว่านี่เป็นบทที่เตรียมไว้ให้เขาอีกแล้วหรืออีกฝ่ายเพิ่งคิดขึ้นมาได้กะทันหัน
หลังตอบรับการเชื่อมสาย เสียงของชายคนหนึ่งที่แสร้งทำเป็นตื่นเต้นก็ดังขึ้นในห้องไลฟ์
“สุขสันต์วันเกิด!”
“บัญชีในแอปไลฟ์ต่างประเทศนี่สมัครยากจริง ๆ พ่อสมัครอยู่นานกว่าจะสำเร็จ แต่ก็ยังเปิดไลฟ์ไม่เป็น สุดท้ายต้องไปถามคนอื่น”
“เมื่อก่อนวันเกิดลูกทุกปี พ่อจะอยู่ฉลองด้วยกัน แต่ปีนี้ติดงานเลยทำไม่ได้ ถึงตอนนี้ลูกจะอยู่ในประเทศ ส่วนพ่ออยู่ต่างประเทศ แต่…”
เฉินหย่วนเหยาปรากฏตัวในห้องไลฟ์ “อย่างกะทันหัน” แฟนคลับที่ไม่รู้เรื่องต่างประหลาดใจระคนยินดี ทั้งยังอิจฉาความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้
สีหน้าเฉินจี้ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ในใจกลับขยะแขยงเสียงของเฉินหย่วนเหยา
อีกฝ่ายยังคงสวมบท “พ่อแสนดี” อย่างเต็มที่ พูดไม่หยุด แสดงความห่วงใยและความคาดหวังที่มีต่อเฉินจี้ออกมาเต็มคำ
จู่ ๆ เฉินจี้ก็หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง
พนักงานที่อยู่ข้าง ๆ ส่งสัญญาณให้เขาเลิกเล่นโทรศัพท์ แล้วให้ร่วมมือกับไลฟ์
แต่เฉินจี้ไม่สนใจ ยังคงทำตามใจตัวเอง
เริ่มมีคนคอมเมนต์ถามว่าทำไมเขาเล่นโทรศัพท์ ไม่คุยกับพ่อ
เสียงของเฉินหย่วนเหยาดังขึ้นตามมา เขาเพิ่มเสียงขึ้นเล็กน้อยเพื่อเตือน “เฉินจี้ จำที่พ่อพูดได้หรือยัง?”
เฉินจี้ไม่แม้แต่จะเงยตา แต่ตอบกลับไปว่า
“กำลังจดคำพูดของคุณพ่อไว้ในบันทึกครับ”
ประโยคเดียวก็อธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงเล่นโทรศัพท์
แต่ฟังดูไม่แนบเนียนเอาเสียเลย
ทว่า ก่อนเฉินหย่วนเหยาจะได้พูดอีกครั้ง เฉินจี้ก็ยกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นให้ดู
หน้าจอเปิดอยู่ที่แอปบันทึกจริง ๆ และมีข้อความสรุปคำพูดของเฉินหย่วนเหยาอยู่หลายข้อจริง ๆ
“เอ่อ จุดประสงค์ที่พ่อพูดพวกนี้ไม่ใช่ให้ลูกจดลงไปนะ จำไว้ในใจก็สำคัญที่สุดแล้ว พอคืนนี้ผ่านไปลูกก็จะบรรลุนิติภาวะ…” เฉินหย่วนเหยาพลิกสถานการณ์กลับมาได้ แล้วสั่งสอนเฉินจี้ต่อ
ส่วนเฉินจี้พอเก็บโทรศัพท์ลงก็สลับหน้าจอทันที
คำว่า “มหาวิทยาลัยซวี่หนิง” ปรากฏอยู่ด้านบนหน้าจอ
หน้าเว็บในโทรศัพท์โหลดค่อนข้างช้า
ระหว่างรอ เฉินจี้ก็สงสัยการกระทำไร้สาระของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
เขาคงป่วยหนักจริง ๆ
ถึงกับไปค้นหาสิ่งที่เห็นในฝันจริง ๆ
ถ้าเรื่องแบบนี้ค้นหาเจอได้จริงก็คงเห็นผีแล้วล่ะ
รุ่นปี 2001
ผ่านมาเกินยี่สิบปีแล้ว เว็บไซต์จะยังค้นเจออยู่เหรอ?
เฉินจี้ด่าตัวเองในใจว่าทำอะไรโง่ ๆ
แต่กลับค้นหานักศึกษาใหม่รุ่นปี 2001 ที่ชื่อเหอซีตามคำบอกในฝันทีละขั้น
แต่เขารู้แค่เสียงอ่านของชื่อนี้ ไม่รู้ว่าต้องเขียนด้วยตัวอักษรอะไร
ดังนั้นหลังค้นหารายชื่อนักศึกษาใหม่ดีเด่นของปีนั้นเจอ เขาก็เริ่มไล่หาชื่อที่ออกเสียงว่า “เหอซี” ทีละชื่อ
ไม่คิดเลยว่าจะเจอชื่อที่ออกเสียงเหมือนกันถึงสี่ชื่อ
เหอซี เห่อซี เหอซี และเหอเชี่ยน
จากนั้นเฉินจี้ก็เริ่มค้นหาคนทั้งสี่ในเว็บบอร์ดทีละคน อยากรู้ว่าจะค้นข้อมูลอะไรเพิ่มเติมได้บ้างไหม
คนชื่อเหอซีไม่มีโพสต์เกี่ยวกับเธอเลย ไม่ได้เบาะแสสักนิด
ส่วนคนชื่อเห่อซีมีโพสต์เก่า ๆ โผล่มาสองสามโพสต์
ดูเหมือนโพสต์เล่นกับเพื่อน ใส่ชื่อเต็มแล้วลงคำพูดเก่า ๆ ประกาศมิตรภาพ
เฉินจี้ตามไปเจอบัญชีของเจ้าตัว แต่พบว่าถูกปิดไปนานแล้ว
คนที่สาม ถึงตาเหอซี
ตอนพิมพ์นามสกุลที่ไม่ค่อยพบนี้ลงในช่องค้นหา แววอยากรู้อยากเห็นก็ปรากฏขึ้นในดวงตาเฉินจี้
วงกลมโหลดบนหน้าจอโทรศัพท์หมุนไปสองรอบ
แล้วภาพถ่ายที่ค่อนข้างเบลอใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเฉินจี้อย่างไม่ทันตั้งตัว
พอมองเห็นคนในภาพ ลมหายใจของเฉินจี้ก็ชะงักไปทันที นิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เพราะว่า
เสื้อผ้าของคนในภาพเหมือนกับชุดของหญิงสาวในฝันของเขาแทบทุกกระเบียดนิ้ว!
ภาพตรงหน้าเห็นได้ชัดว่าเป็นรูปแอบถ่าย เพราะเห็นแค่ด้านหลัง
หญิงสาวสวมชุดเซ็กซี่ รูปร่างมีเนื้อมีหนังสมส่วน เอนพิงลำต้นไม้ คล้ายกำลังรอใครสักคน
ข้อความประกอบโพสต์เขียนไว้ว่า: 【วันเปิดเทอมวันแรกก็เจอสาวสวยโดยบังเอิญ! ที่สวนเล็ก ๆ ข้างอาคารหมิงเต๋อ ใครรู้ช่องทางติดต่อบ้าง ด่วน!!!】
ผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินจี้ถึงได้สติจากความตกตะลึง แล้วกดเข้าไปดูความคิดเห็นของโพสต์นั้นราวกับถูกผีสิง
ด้านล่างมีคนตอบอยู่มากมาย:
【พี่ชาย ถ้าได้ช่องทางติดต่อแล้วแบ่งให้ฉันด้วยนะ】
【หุ่นดีขนาดนี้เลยเหรอ? รุ่นพี่หรือรุ่นน้อง?】
……
ท่ามกลางข้อมูลไร้ประโยชน์กองโต ในที่สุดเฉินจี้ก็เลื่อนเจอข้อความที่มีประโยชน์
【อยู่ห้องเดียวกับแฟนฉัน เหมือนจะชื่อเหอซี คนในรูปบนบอร์ดนักศึกษาใหม่ดีเด่นก็คือเธอ】
อีกฝ่ายแนบรูปถ่ายติดบัตรพื้นหลังสีแดงมาด้วย
รูปถ่ายจากบอร์ดนักศึกษาใหม่ ตอนนั้นต่อให้เข้าไปถ่ายใกล้ ๆ ภาพก็ยังไม่ชัดอยู่ดี แถมกล้องโทรศัพท์สมัยนั้นความละเอียดต่ำ มองเห็นใบหน้าไม่ค่อยชัด
เฉินจี้เปิดรูปขึ้นมา ใช้สองนิ้วเลื่อนขยายแล้วพินิจใบหน้าของหญิงสาวอย่างละเอียด
เหอซีที่ไม่ได้แต่งหน้าดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
ผมของเธอรวบเป็นหางม้าต่ำอย่างเรียบร้อย เผยหน้าผากที่อิ่มเต็ม
เธอมองตรงไปข้างหน้า
สบตากับเฉินจี้ผ่านหน้าจอโทรศัพท์
“ฮึ่ก!”
เฉินจี้สูดหายใจเฮือกสั้น ๆ หัวใจพลันเต้นเร็วขึ้น ท่าทางตอนแตะเลื่อนหน้าจอดูรวนไปอย่างเห็นได้ชัด
เขาออกจากหน้าความคิดเห็น แล้วเลื่อนลงไปหาโพสต์อื่น ๆ เกี่ยวกับเหอซีต่อ
เขาพบรูปแอบถ่ายเหอซีจากมุมอื่นอีกสองรูป
แต่งตัวเหมือนกัน เห็นชัดว่าถ่ายในวันเดียวกัน
จากนั้นเฉินจี้ก็เห็นความคิดเห็นหนึ่งที่ลงไว้ในวันที่หลังจากนั้น
【ฉันเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอ หลังงานเลี้ยงนักศึกษาใหม่ เธอก็ไม่กลับหอพักเลย น่าเศร้าที่สามวันต่อมามีข่าวอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นข่าวว่าเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ】
ส่วนคำตอบใต้ความคิดเห็นนี้มีอยู่เพียงสองคำเหมือนกันหมด: 【ขอให้ไปสู่สุคติ】
มือเฉินจี้สั่น โทรศัพท์หล่นลงพื้น
เขาลืมไปสนิทแล้วว่าตัวเองกำลังไลฟ์อยู่
ในหัวเหลือเพียงความตื่นตระหนก
โทรศัพท์ตกลงไปคว่ำหน้ากับพื้น เฉินจี้ก้มมองฝาหลังโทรศัพท์อยู่นาน แต่ไม่ยอมก้มลงไปเก็บ
ไม่จริงน่า
นี่…เป็นไปได้เหรอ?
เรื่องนี้จริงหรือเปล่าเนี่ย??
เขาไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม???
มหาวิทยาลัยซวี่หนิงมีนักศึกษาใหม่ชื่อเหอซีอยู่จริง ๆ เหรอ?!
เธอเพิ่งเข้าเรียนก็เสียชีวิตแล้ว
แต่กลับปรากฏตัวในฝันของเขาในอีกยี่สิบสี่ปีให้หลัง?
“เฉินจี้!”
หยางรุ่ยสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของเฉินจี้ จึงลุกขึ้นยืนทันที
เสียงของเฉินหย่วนเหยาดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน “เสี่ยวจี้?! เป็นอะไรไป?”
เฉินจี้กดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจลง สวมรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้งก่อนเงยหน้า แล้วอธิบายกับแฟนคลับในห้องไลฟ์ว่า
“ไม่มีอะไรครับ พ่อพูดเยอะไปหน่อย ผมง่วงนิดหน่อย โทรศัพท์เลยหลุดมือ”
หลังเหตุการณ์แทรกเล็กน้อยผ่านไป การไลฟ์ก็ดำเนินต่ออย่างปกติ
แต่ถึงตัวเฉินจี้จะดูเหมือนนั่งอยู่ตรงนี้ จิตใจของเขากลับลอยไปไหนต่อไหนแล้ว
ในหัวมีแต่รูปถ่ายติดบัตรพื้นหลังสีแดงใบนั้น
หญิงสาวในภาพกำลังสบตากับเขาจากที่ไกลแสนไกล……