หลี่ชิงโจวได้ยินมานานแล้วว่าสาวใหญ่กรุงปักกิ่งรักก็รักสุดใจ เกลียดก็เกลียดสุดใจ ตรงไปตรงมา ใจกว้างไม่ถือสาเรื่องหยุมหยิม
โดยเฉพาะเมียของพวกวัยรุ่นเจ้าถิ่น พวกเธอค่อนข้างยึดกฎเกณฑ์ เลิกกันแล้วก็ไม่ร้องไห้ฟูมฟายตามตื๊อไม่เลิก ถ้าควรหาคนใหม่ก็หาคนใหม่
วันนี้ได้เห็นกับตา สมคำร่ำลือจริง ๆ
แค่สาวบ้าสองคนยังใจงามขนาดนี้ แล้วเมียของพวกวัยรุ่นเจ้าถิ่นจะใจกว้างขนาดไหนกันนะ
แน่นอนว่าหลี่ชิงโจวไม่ได้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ แค่มองพวกเธอด้วยสายตาอ่อนโยนชื่นชม จนกระทั่งจือชิงสาวทั้งสองติดกระดุมเสื้อเรียบร้อย แล้วสั่งอย่างภาคภูมิให้เขาแบกน้ำไปส่งด้านล่างเนิน เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
จือชิงสาวทั้งสองเองก็แอบถอนหายใจโล่งอก ถึงอย่างไรก็เป็นผู้หญิงสองคน แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ข้างในก็ตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว
ท่าทีเป็นธรรมชาติของหลี่ชิงโจว แถมยังมีอารมณ์หยอกล้อกับพวกเธอ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้ทั้งคู่รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ผ่านไปครู่หนึ่ง พออารมณ์ดีขึ้น ทั้งสองก็กลับเป็นฝ่ายหยอกล้อเขาเสียเอง
“ชิงโจวไม่เลวเลยนะ แบกน้ำมาไกลขนาดนี้ยังไม่หอบสักแอะ”
“สู้ ๆ นะ คราวหน้าถ้ามีโอกาสก็มาช่วยพี่ทำงานอีกล่ะ?”
“ใช่ ต่อไปจะให้ช่วยแบกน้ำอีกได้ไหม?”
หลี่ชิงโจวยิ้มอย่างจนใจ “อย่าหยอกผมสิ พวกคุณทำผมตกใจหมดแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ ดูท่าทางนายเข้าสิ พวกเราจะกินนายได้หรือไง?”