ที่จริงแล้วหลี่ชิงโจวคิดมากไปเอง สองคนนี้ไม่ใช่หญิงกร้านโลกอะไรหรอก แค่เห็นว่ารอบด้านไม่มีใครอยู่ พวกเธอสองคนอยู่ต่อหน้าหลี่ชิงโจว เด็กหนุ่มคนเดียว ความได้เปรียบทางจิตใจก็เลยขยายใหญ่ขึ้นไม่รู้จบ
ถ้าอยู่ในหมู่บ้าน พวกเธอคงหน้าแดงด้วยความอายแล้ววิ่งหนีไปนานแล้ว ไม่สิ ต้องพูดว่าในยุคนี้ที่บรรยากาศค่อนข้างอนุรักษนิยม พวกเธอไม่กล้าพูดคำพวกนี้ออกมาแม้แต่นิดเดียว
เห็นทั้งสองคนยิ่งพูดยิ่งแรง แถมเริ่มเกินไปแล้ว หลี่ชิงโจวก็ไม่อยากไปพัวพันกับยัยตัวแสบทั้งสองอีก
“พอแล้ว ๆ ล้อเล่นก็ต้องมีขอบเขต อย่าพูดอะไรออกไปหมด เดี๋ยวมีคนได้ยินเข้า พวกเราทุกคนต้องโดนลากไปประชุมใหญ่กันหมด
ก็แค่น้ำสองถังไม่ใช่เหรอ ให้พวกคุณก็แล้วกัน มา ผมจะเทลงถังให้ พอดีให้แต่ละคนหาบกลับไปคนละครึ่งถัง”
ใครจะคิดว่าแค่ประโยคง่าย ๆ ประโยคเดียวจะทำให้สาวเมืองหลวงอย่างสี่เหวยหงส์เดือดขึ้นมา
“เดี๋ยวนะ พี่ชายหมายความว่ายังไง ดูถูกกันหรือไง?”
โจวเฉียนกลับยังคอยเติมเชื้อไฟอยู่ข้าง ๆ “พอเถอะเหวยหงส์ เขายื่นบันไดให้แล้วก็ลงมาเถอะ น้ำก็ได้แล้ว ยังจะให้เขาช่วยหาบลงไปให้อีกหรือไง?”
สี่เหวยหงส์ร้อนใจขึ้นมา “คุณเล่นไม่เป็นหรือไง?”
โจวเฉียนยกมุมปาก ตั้งใจยั่วอีกฝ่าย “ใครบอกว่าฉันเล่นไม่เป็น? ก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง คุณจะให้เขาได้ชิมรสหวานจริง ๆ หรือไง?
พอได้แล้ว ไป ๆ กลับกันเถอะ”
สี่เหวยหงส์เลิกคิ้ว “อะไรล่ะ เพื่อนรัก ทำแบบนี้ไม่ใจงามเลยนะ?
พูดออกมาแล้วก็ต้องเล่นให้ได้ ฉันกล้าให้เขาได้ชิมรสหวาน คุณกล้าไหม? ไม่กล้าก็อย่ารับปากง่าย ๆ แล้วก็อย่าพูดจายั่วโมโหฉันอยู่เรื่อย”