โรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว ผมมีแต่ทฤษฎีอยู่ในหัว ก็ต้องค่อย ๆ ฝึกฝนให้เข้ากับสถานการณ์จริงไม่ใช่หรือ? อีกอย่างผมเพิ่งเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร ยังไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง จะรีบร้อนไปทำไม
ตลอดทั้งวัน หลี่ชิงโจวเดินสำรวจไปทั่วหุบเขา ทำความคุ้นเคยกับภูมิประเทศและสภาพแวดล้อม แถมยังยิงปืนไปสองสามนัดเพื่อฝึกฝีมือด้วย
จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน เขาถึงวิ่งตะบึงกลับไปทางถ้ำดินด้วยความเร็วเหลือเชื่อ
หลี่ชิงโจวในยุคหลังเป็นชายวัยกลางคนแล้ว นับตั้งแต่อายุเลยสามสิบมา…
เอาเถอะ ที่จริงตั้งแต่อายุยี่สิบต้น ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งขึ้นทุกวัน เชื่องช้าขึ้นทุกวัน ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเบาราวกับนกนางแอ่น ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยแบบนั้นอีกเลย
นึกถึงตอนอายุสิบห้าสิบหก เขายังไม่ยอมเดินลงบันไดดี ๆ ด้วยซ้ำ ไม่ไถลลงมาตามราวบันได ก็กระโดดทีเดียวข้ามลงมาสองขั้นติด
กำแพงโรงเรียนสูงสามเมตร เขาจะปีนข้ามก็ทำได้ทันที จะบอกว่าเหินหลังคาปีนกำแพงได้ก็คงเกินจริงไปหน่อย แต่ไม่มีอะไรขวางทางที่เขามุ่งหน้าไปร้านอินเทอร์เน็ตได้จริง ๆ
ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเขาจะหัวล้านลงพุง แค่ลงจากเตียงยังต้องทำอย่างระมัดระวัง? ที่สูงเกินหนึ่งเมตร เขาไม่กล้ากระโดดเด็ดขาดถ้าไม่ได้คาบบัตรประกันสุขภาพไว้ กลัวจะเสียเวลาไปโรงพยาบาลให้ช่วยชีวิตไม่ทัน
พอวิ่งกลับถึงถ้ำดิน หลี่ชิงโจวก็เหงื่อท่วมตัว คิดว่าในเมื่อมีน้ำเหลือเฟือ งั้นอาบน้ำอีกสักรอบก็แล้วกัน
คราวนี้เขามีประสบการณ์แล้ว พอต้มน้ำเสร็จก็เอาฟางมาปูพื้น จะได้ไม่ทำให้พื้นเปื้อนทรายเลอะเทอะไปหมดตอนอาบน้ำ
ระหว่างที่กำลังอาบน้ำอยู่ จู่ ๆ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาตามทางเล็ก ๆ ในหุบเขาท่ามกลางแสงสลัว