หลี่ชิงโจวเจรจากับแม่ม่ายหยางอยู่นาน จนกระทั่งเวลาเริ่มไม่ทันการ หลี่ไหลไฉจำต้องไปทำงานเป็นวัวเป็นม้า ทั้งสองก็ยังต่อรองกันไม่จบ
ปัญหาหลักคือทั้งคู่ต่างไม่ไว้ใจกัน หลี่ชิงโจวกลัวว่าพอตัวเองลงชนบทแล้ว แม่ม่ายหยางจะไม่ยอมให้เงินตามที่ตกลงกันไว้ ส่วนแม่ม่ายหยางก็กลัวว่าหลี่ชิงโจวรับเงินไปแล้วจะยังคอยขัดขาลูกทั้งสองของเธออีก
สุดท้ายทั้งสองฝ่ายต่างถอยกันคนละก้าว แม่ม่ายหยางให้เงินสดหลี่ชิงโจวก่อนหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน พร้อมตั๋วแลกสินค้าบางส่วน เครื่องนอน เสื้อผ้า และของใช้อื่น ๆ
หลังจากหลี่ชิงโจวไปถึงชนบทแล้วเขียนจดหมายกลับมา แม่ม่ายหยางค่อยโอนเงินอีกหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนไปให้
แต่บ้านหลังนี้ ตำแหน่งงาน รวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างของชายชรา ต่อจากนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับหลี่ชิงโจวอีกแล้ว
หลี่ชิงโจวยิ้มพลางพูดกับแม่ม่ายหยางว่า “ป้าครับ ป้าระวังตัวเกินไปหน่อยนะ ถ้าจะพูดถึงความแค้น จริง ๆ แล้วผมไม่ได้เกลียดป้ากับเด็ก ๆ ในบ้านขนาดนั้นหรอกครับ
กลับกัน ผมอยากให้ตาแก่นั่นต้องตกอยู่ในสภาพไร้ญาติขาดมิตร เร่ร่อนข้างถนน ตายอย่างไร้ที่ฝังมากกว่า
วันหน้าพอเขาหมดประโยชน์แล้ว ตอนลงมือก็อย่าลืมจัดการให้หนักหน่อยนะครับ ถือว่าช่วยระบายความแค้นแทนผมด้วย”
แม่ม่ายหยางยิ้มเจื่อน ๆ “พูดอะไรอย่างนั้น พ่อเธอทุ่มเททำงานหนักเพื่อครอบครัวนี้ ทั้งยังดีกับฉันและเด็ก ๆ จนไม่มีอะไรจะพูด พวกเราจะทำเรื่องไร้สำนึกแบบนั้นได้ยังไง”
หลี่เทียน หลี่เจิน และหลี่หยาง ลูกติดทั้งสามรีบตบอกให้คำมั่นว่า “พี่ใหญ่ ไปเถอะ ไม่ต้องห่วง พวกเราจะกตัญญูต่อพ่อแทนพี่ ให้ท่านได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ พวกเราจะเลี้ยงดูท่านจนแก่เฒ่าและส่งท่านสู่สุคติเอง”