พูดถึงปืนกับกระสุน อย่าคิดว่าในยุคหลังสิ่งเหล่านี้ถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ถึงขั้นมีปืนของเล่นกระบอกเดียวก็อาจต้องติดคุกแล้ว
ผู้ชายหลายคนฝันอยากมีปืนสักกระบอกสองกระบอก คนจำนวนไม่น้อยไปเที่ยวต่างประเทศไม่ได้ไปชมวิวหรอก แต่ไปลองยิงปืนต่างหาก
แต่ก่อนยุคเก้าสิบจะพูดว่าปืนแพร่หลายไปทั่วก็ไม่เกินจริง ประชาชนทั้งชาติเป็นทหาร เตรียมพร้อมรับศึกและรับมือภัยแล้ง ถ้าไม่มีปืนจะนับเป็นทหารได้อย่างไร?
ปืนดี ๆ อาจหายาก แต่ปืนเก่าที่ปลดไปอยู่แนวหลังแล้วแจกให้กองกำลังอาสาสมัครใช้ฝึกซ้อมนั้นมีอยู่ไม่น้อย พูดไม่เกินจริง ทุกวันนี้ในชนบท บ้านไหนที่มีสมาชิกเป็นอาสาสมัคร จะไม่มีปืนสักกระบอกได้อย่างไร?
ยิ่งรวมปืนล่าสัตว์แบบเก่าที่ทำขึ้นเอง ใช้กระสุนลูกปรายเหล็ก รวมถึงปืนที่สูญหายไปในสนามรบด้วยเหตุผลต่าง ๆ แล้วมีคนเก็บได้ อาวุธที่ครอบครองกันอยู่ในหมู่ประชาชนจึงมีจำนวนไม่น้อยเลย
ในเมืองหาปืนยากกว่าในชนบทก็จริง แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าหาคนถูกหรือเปล่า
ลานด้านหลังฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงงานฝ้ายมีคลังแสงขนาดใหญ่ ข้างในมีปืนทั้งเก่าและใหม่ กระสุนกับระเบิดมือบรรจุลังวางซ้อนกันสูงลิ่ว แม้แต่ปืนต่อสู้อากาศยานกับปืนครกก็ยังมี
ช่วงหลายปีมานี้เป็นเวลาที่บ้านเมืองวุ่นวาย ปืนจำนวนมากหลุดไปอยู่ในมือคนทั่วไป ขอแค่ยอมจ่ายเงิน ซื้อปืนสักกระบอกจะเป็นอะไรไป?
แต่ปืนดี ๆ สักกระบอก ต่อให้เป็นปืนจงจิ่งซื่อหรือปืนซานปาต้าก้ายรุ่นเก่าคร่ำครึ ขอแค่ยังใช้งานได้ก็ใช่ว่าจะราคาถูก ต้ายากับเฮย์หวาเป็นหนุ่มตกงานทั้งคู่ จะมีปัญญาซื้อได้อย่างไร?
หลี่ชิงโจวล้วงธนบัตรตราสามคนคล้องแขนออกมาหลายใบ พร้อมบัตรแลกของอีกจำนวนหนึ่งที่ใช้ในชนบทไม่ได้ แล้วยื่นให้ต้ายา
“ไม่ต้องให้พวกนายควักเงินหรอก ตอนนี้ผมมีเงินแล้ว”
ต้ายาคว้าเงินกับบัตรไปนับคร่าว ๆ พอเห็นจำนวนก็โกรธจัด
“ไอ้ตัวดี แกกล้าแอบซ่อนเงินส่วนตัวไว้ด้วยเหรอ? เฮย์หวา จัดการมัน!”
เฮย์หวาทำตามทันที ขยับหมัดคลึงมือเตรียมจะจับหลี่ชิงโจวมาจัดการ “ได้สิ ปกติให้แกควักเงินสักหน่อยทำอย่างกับจะเอาชีวิต แสดงเก่งจริงนะ?”