จั่วฮุ่ยรินน้ำซุปไก่เสร็จ ก็รีบกลับไปที่ห้องของตัวเอง
โก่วซู่ฮวาออกมาจากห้องครัว เห็นแผ่นหลังของจั่วฮุ่ยพอดี เธอพึมพำว่า “จั่วฮุ่ยนี่ไปไหนมา”
เธอคิดอะไรขึ้นมาได้ รีบวิ่งกลับไปที่ห้อง เปิดตู้ดู เห็นน้ำซุปไก่ยังอยู่ ก็ถอนหายใจโล่งอก เธอมองซ้ายมองขวา ยกชามใหญ่ขึ้นมาจิบคำหนึ่ง แล้วเลียริมฝีปาก “อร่อยจริง ๆ”
เธอดื่มติดกันสองคำถึงยอมวางชามอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วกลับไปทำงานในครัวต่อ
จั่วฮุ่ยกลับมาถึงห้อง ยื่นถ้วยเซรามิกให้จั่วเทา “พ่อ ดื่มน้ำซุปไก่หน่อยนะ”
ถึงนิสัยของโก่วซู่ฮวาจะไม่ดี แต่น้ำซุปไก่ที่เธอตุ๋นก็รสชาติใช้ได้ แถมนี่เป็นน้ำซุปไก่ที่เอามาจากบ้านสาม ต้องปลอดภัยแน่นอน
จั่วเทารับถ้วยเซรามิกมา มองดูน้ำซุปไก่ข้างในก่อน แล้วจึงมองไปที่ชามเปล่าที่จั่วฮุ่ยถือกลับมา
“เสี่ยวฮุ่ย น้ำซุปไก่นี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
ถึงจั่วเทาจะป่วย แต่เขาก็ไม่ได้โง่ จั่วฮุ่ยถือชามออกไป แล้วได้ถ้วยน้ำซุปไก่กลับมา ดูยังไงก็ไม่ชอบมาพากล
จั่วฮุ่ยเลียริมฝีปากที่แห้งผาก น้ำเสียงล่องลอย “พ่อเชื่อหนูไหม”
จั่วเทาตอบโดยไม่ลังเล “เชื่อ พ่อมีลูกสาวแค่หนูคนเดียว ไม่เชื่อหนูแล้วจะไปเชื่อใคร”
“พ่อ หนูฝันว่าหนูตกงาน หนูแต่งงาน พ่อก็ตาย... แล้วต่อมาหนูก็ตาย”
จั่วฮุ่ยเล่าเรื่องราวชาติที่แล้วคร่าว ๆ พอถึงตอนจบ ขอบตาเธอแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น
ตอนที่จั่วฮุ่ยพูดถึงเรื่องตกงาน คิ้วของจั่วเทาก็ขมวดขึ้น พอฟังจบ ใบหน้าก็ดำคล้ำลงทันที
เขาปลอบจั่วฮุ่ยไม่ได้ว่านี่เป็นแค่ความฝัน เพราะความแค้นบนใบหน้าจั่วฮุ่ยเด่นชัดมาก ราวกับผ่านมาแล้วด้วยตัวเอง หัวใจของเขาจมดิ่ง
“หนูตายยังไง”
ครู่หนึ่ง จั่วเทาถามขึ้น
“รถชน” จั่วฮุ่ยตอบสั้น ๆ สองคำ
“พ่อ เรื่องพวกนี้ รอหนูค่อย ๆ เล่าให้พ่อฟังทีหลัง ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือหาหมอดี ๆ มารักษาโรคของพ่อ”
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกลับมาเกิดใหม่ แต่ตอนนี้ การรักษาโรคของพ่อสำคัญที่สุด
ร่างกายของจั่วเทาไม่ดี เป็นผลจากบาดแผลที่ทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนอยู่สนามรบ แต่ส่วนใหญ่แล้วเกิดจากการที่ปีนี้มีคนลอบป้อนยาให้เขาทีละเล็กทีละน้อย
จั่วฮุ่ยไม่มีความรู้เรื่องแพทย์ แต่เธอรู้ว่าในเมืองมีหมอจีนเฒ่าคนหนึ่ง เชี่ยวชาญการรักษาโรคแปลก ๆ ประหลาด ๆ ขอแค่หาหมอจีนเฒ่าคนนั้นให้เจอ ต้องรักษาพ่อให้หายได้แน่นอน
จั่วเทาอยากถามเรื่องความฝันของจั่วฮุ่ยให้ละเอียดกว่านี้ แต่ร่างกายเขาไม่ดี ถูกจั่วฮุ่ยคะยั้นคะยอให้ดื่มน้ำซุปไก่ พูดได้ไม่กี่คำก็หาวหวอด ดูไร้เรี่ยวแรง
จั่วฮุ่ยประคองจั่วเทานอนลง แล้วรินน้ำร้อนใส่ถ้วยเซรามิกไว้ รอจั่วเทาตื่นแล้วค่อยดื่ม
ชามที่ใส่น้ำซุปไก่อาบยาพิษเมื่อกี้ เธอถือไปล้างข้างนอก
ระหว่างล้างชาม ดวงตาจั่วฮุ่ยวาบแววแห่งความแค้นอีกครั้ง ตั้งแต่ปีก่อน พ่อเริ่มใช้ชามกระเบื้องเคลือบหยาบลายครามบนพื้นขาวใบนี้ เพราะโก่วซู่ฮวาบอกว่าพ่อป่วย ควรใช้ชามแยกต่างหาก
มาคิดดูตอนนี้ โก่วซู่ฮวาเริ่มวางยาพิษพ่อตั้งแต่ตอนนั้นนั่นเอง
ส่วนจุดประสงค์ของการวางยา คืนนี้ก็จะรู้
ทุ่มตรง ทุกคนในครอบครัวจั่วที่ไปทำงานกลับมากันหมดแล้ว ทุกคนล้อมโต๊ะ จ้องเขม็งไปที่ไก่ตุ๋นชามโตบนโต๊ะด้วยสายตาร้อนแรง
คุณย่าจั่วกวาดตามองทุกคน แล้วตักเนื้อแจกไปทีละคน
ครอบครัวจั่วมีคนมาก เวลากินเนื้อสัตว์ คุณย่าจั่วจะเป็นคนแบ่งให้ทุกคนล่วงหน้า
โก่วซู่ฮวาเบ้ปากเงียบ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เพราะในชามเธอมีเนื้อไก่แค่ชิ้นเดียวกับน้ำซุปครึ่งชาม จั่วเหม่ยฟางลูกสาวคนโตที่นั่งติดกันก็มีเนื้อไก่มากกว่าเธอแค่ชิ้นเดียว
สายตาของจั่วเหม่ยฟางจับจ้องที่ชามของจั่วฮุ่ย เม้มริมฝีปากแน่น ก็เป็นหลานสาวเหมือนกัน ทำไมเนื้อไก่ในชามของจั่วฮุ่ยถึงมากกว่าเธอ
จั่วฮุ่ยไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าจั่วเหม่ยฟางกำลังจ้องเธอ นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ ในชาติที่แล้ว
ในชามของจั่วฮุ่ยมีเนื้อไก่ครึ่งชาม เธอคีบชิ้นที่ก้างน้อยใส่ลงในชามของคุณย่าจั่ว
คุณย่าจั่วตกใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่จั่วฮุ่ยคีบเนื้อให้เธอ
“ในชมหนูยังมีอีก นี่ของหนู หนูกินเถอะ” คุณย่าจั่วจะคีบเนื้อคืน จั่วฮุ่ยก็หลบไปข้าง ๆ
“ในชามหนูพอกินแล้ว”
ชาติที่แล้วตอนที่ถูกผู้ชายทำร้าย คุณย่าจั่วที่ลำเอียงรักชายมากกว่าหญิงเคยปกป้องเธอ เธอรู้สึกสำนึกบุญคุณ
“ย่า ไม่กินหนูกินนะ” จั่วเสี่ยวเหว่ย ลูกชายเล็กของโก่วซู่ฮวา ยื่นตะเกียบมาจิ้มเนื้อในชามคุณย่าจั่ว
คุณย่าจั่วงับเนื้อเข้าปากอย่างคล่องแคล่ว
จั่วเสี่ยวเหว่ยอึ้งไป ร้องห่มร้องไห้มองโก่วซู่ฮวา “แม่ เนื้อในชามหนูไม่พอกิน”
ในชามของโก่วซู่ฮวามีเนื้อแค่ชิ้นเดียว เธอไม่ยอมแบ่งให้ลูกชาย จั่วเหลียงลูกชายคนที่สามของจั่วก็ยื่นตะเกียบคีบเนื้อในชามของโก่วซู่ฮวาใส่ให้จั่วเสี่ยวเหว่ย
จั่วเสี่ยวเหว่ยดีใจก้มหน้ากินเนื้อ ส่วนโก่วซู่ฮวาอยากระเบิดอารมณ์แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอได้แต่จำทนดื่มน้ำซุปไก่ในชามตัวเอง
จั่วเหม่ยฟางกินเนื้อในชามหมดไปแล้วตั้งแต่ตอนที่หลายคนพูดคุยกัน
คนอื่น ๆ ยิ่งไม่พูดอะไร รีบกินเนื้อในชามของตัวเองอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่อึดใจ มื้อเย็นของครอบครัวจั่วก็เสร็จ ทุกคนกินเสร็จก็จะแยกย้ายกันไป โก่วซู่ฮวารั้งคุณย่าจั่วไว้
“แม่ เดี๋ยวก่อน หนูมีเรื่องจะปรึกษาด้วย เสี่ยวฮุ่ย หนูก็อยู่ด้วยนะ”
จั่วฮุ่ยไม่ได้พูดอะไร นั่งลงอีกครั้ง จั่วจื้อเฉียงกับจั่วตงจวี๋อยากอยู่ด้วย แต่ถูกพี่สะใภ้ใหญ่ลากไป
“แม่ ดูสิ พี่ชายสองป่วยมานาน ไปทำงานไม่ได้สักที งานของเขา ให้คนในบ้านไปทำให้ก่อนดีไหม”
โก่วซู่ฮวายกเรื่องงานของจั่วเทาขึ้นมา คุณย่าจั่วส่ายหน้า “ไม่ได้ เจ้าเทาไม่แน่วันดีคืนดีก็หายขึ้นมา งานของเขาจะให้คนอื่นไม่ได้”
ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ในบ้านคนที่ไม่มีงานทำล้วนเป็นผู้หญิง งานของจั่วเทาอยู่ในแผนกรักษาความปลอดภัยของโรงงานเครื่องจักรกล คนอื่นทำแทนไม่ได้
โก่วซู่ฮวารู้อยู่ว่าคุณย่าจั่วสงสารลูกชาย จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอคือเรื่องนี้
“แม่ พี่ชายสองรักเสี่ยวฮุ่ยที่สุด หนูบอกว่าเสี่ยวฮุ่ยแต่งงาน พี่ชายสองดีใจขึ้นมา โรคก็คงหายไปครึ่งหนึ่ง”
คุณย่าจั่วมองไปที่จั่วฮุ่ย คิดได้ว่าจั่วฮุ่ยอายุเกินสิบแปดแล้ว จึงพยักหน้า “อายุของเสี่ยวฮุ่ยถึงเกณฑ์แล้ว ให้ดูตัวได้แล้ว”
คนรุ่นเก่าเชื่อเรื่องแต่งงานล้างโรค ไม่แน่ว่าจั่วเทาเห็นจั่วฮุ่ยแต่งงาน อาจจะดีขึ้นจริง ๆ ก็ได้
จั่วฮุ่ยไม่พูดอะไร เธอรู้ว่าโก่วซู่ฮวาใส่ร้ายยังไงอีก
“แม่ ดูสิ ถ้าเสี่ยวฮุ่ยแต่งงาน งานของเธอต้องอยู่กับบ้านใช่ไหม งานนั้นทางบ้านหาให้แท้ ๆ”
ยกลูกสาวแต่งงานออกไป เก็บค่าสินสอดก้อนหนึ่ง งานของจั่วฮุ่ยก็ยกให้จั่วเหม่ยฟางได้ทีเดียว ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
แผนการของเธอชัดเจน แต่คนอื่นก็ใช่จะโง่ คุณย่าจั่วแค่คิดนิดเดียวก็เข้าใจ
ที่ว่าทิ้งงานของจั่วฮุ่ยไว้ที่บ้าน ที่จริงก็คือให้จั่วเหม่ยฟางนั่นเอง
“เรื่องนี้ หนูขอคิดดูก่อน” คุณย่าจั่วไม่ตอบตกลง
ถึงครอบครัวจั่วยังไม่ได้แยกบ้าน แต่งานของจั่วฮุ่ยเป็นสิ่งที่จั่วเทาใช้เส้นสายหาเข้าไป ไม่ได้ใช้กำลังของทางบ้าน พวกเขาจะกักงานของจั่วฮุ่ยไว้ เกรงว่าจั่วเทาคงไม่ยอม
“เสี่ยวฮุ่ย ป้าสามดีกับหนูมาตลอด ต้องหาครอบครัวดี ๆ ให้หนูแน่นอน งานของหนูยกให้หลานพี่ลูกพี่ลูกน้องก่อนได้ไหม”
โก่วซู่ฮวาจ้องเขม็งมาที่จั่วฮุ่ย มือบีบแขนเธอแน่น
“ไม่ได้”